Het was een gezellige dag met veel lieve en gezellige mensen over de vloer, gelach en gekwetter, stoeiende kinderen, slingers, ballonnen en al dat, veel cadeautjes voor een stralende Dochter, een taart (zelfs 2!) en cupcakes die gelukkig net zo goed smaakten als ze eruit zagen (oef!), een drentelende dreumes met grijpgrage vingertjes, gesmikkel en geslurp en ga zo maar door...
En nu is het stil in huis. De rommel is opgeruimd en het kinderspul ligt op bed.
Tijd om de dag in mijn hoofd nog eens voorbij te laten komen.
Een dubbel gevoel..
Ik ga er niet al teveel over uitwijden, maar er zit mij iets enorm dwars.
Tussen al die lieve, leuke, aardige en gezellige mensen bevond zich ook een stel dat mij zeer dichtbij staat. Qua familierelatie dan.. Voor de rest voel ik een enorme afstand die alleen maar groter lijkt te worden. En ik kan er niet goed mee omgaan..helemaal niet eigenlijk..
En ook al vind ik nog steeds dat ik gelijk had (en heb) om eindelijk eens een keer voor mijzelf op te komen, om mijzelf ook mee te laten tellen, het doet pijn dat mijn relatie met haar zo enorm onder druk staat. Het doet pijn als ik mij in mijn eigen huis door hen volkomen genegeerd en geschoffeerd voel en het overschaduwt op zo'n moment al het fijne en leuke van zo'n dag. Er gebeuren dingen waar ik geen grip op heb en die mij keer op keer weer zo onverwachts naar mijn strot grijpen. Ik zou inmiddels toch beter moeten weten.... zou je denken..
Ik heb geen oplossing, maar voel mij gelukkig wel gesteund door manlief en enkele dierbare vriendinnen zoals N. en M. Iemand vertelde mij een paar maanden geleden dat dit wellicht het hoogst haalbare zou zijn tussen ons, twee zo verschillende zussen, maar hoe kan ik daarmee vrede hebben als het ook invloed heeft op wanneer ik bijvoorbeeld mijn vader zie? Het ergste van alles is nog dat hij het meeste niet eens doorheeft...
Ik probeer mijn gevoelens voor mijn gezin voorrang te geven, maar man wat is het soms moeilijk om met de situatie om te gaan...snik :-(
.jpg)
Vooraf: wat een schitterende cupcakes! Chapeau!
BeantwoordenVerwijderenEn het tweede: het deed me pijn te lezen. Ik heb ook zo'n relatei met mijn zus. En mijn keuze om voor mezelf op te komen heeft ertoe geleid dat ze me niet meer wil zien. Ook ik word gesteund door Manlief en mijn omgeving, mar dat wil niet zeggen dat het geen pijn doet. En ik ben nog steeds boos omdat ik mijn gelijk niet krijg....
Ik weet er weinig op te zeggen, ken de details niet en kan je ook niet raden. Wel vind ik het verdrietig voor je, lees dat het je veel pijn doet. Sterkte en hoop dat je er ooit een beetje uit komt / vrede mee hebt / .... En geniet van je man en je kinders en je vriendinnen, die heb je gelukkig wel!
BeantwoordenVerwijderenDikke knuffel.
BeantwoordenVerwijderenJe lijkt me een super mens, laat niemand je ooit van het tegendeel overtuigen.
En die taarten heb je prachtig gemaakt!
Prachtig die taarten! Echt geweldig zeg!
BeantwoordenVerwijderenEn dan ja dat 2e deel. Ik moet dan ook bekennen dat ik en mijn oudere zus eigenlijk vrijwel geen contact meer hebben. Met mijn jongere zussen kan ik prima opschieten, ik weet nog steeds niet precies waarom dit nou zo is gegaan....
Maar denk dan aan je andere familie en je vriendinnen en je geweldige gezinnetje!!! ;-)
Die taarten zien er echt waanzinnig uit !!
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook een vervelende relatie met mijn zusje en broertje. Alleen mijn oudste broer spreek ik nog. En dat is heel verdrietig maar in mijn geval is er weinig meer aan te doen. Ik heb het een plekje gegeven, maar af en toe met bijzondere dagen knijpt het toch wel.
Die taarten daar mag je met recht trots op zijn. En dat andere: wat verdrietig. Inmiddels is de band met mijn broer wat beter, maar ik heb ook jarenlang veel moeite gehad met hoe wij (of beter hij en zijn vriendin met ons) met elkaar omgingen. Hij zal nooit m'n beste vriend worden maar op dit moment gaat het, vooral gelukkig voor mijn ouders, best heel aardig tussen ons.
BeantwoordenVerwijderenIk wil jou veel sterkte en wijsheid toewensen, want dat het pijn doet, dat herken ik.
Nu zit ik hier weer met natte ogen, maar dit keer door jullie lieve reacties...jeetje, ben er helemaal stil van..
BeantwoordenVerwijderenIk weet wat deze situatie met mij doet, dus vind het ook best moeilijk om te lezen dat een aantal van jullie het, helaas, herkennen. Sterkte ook aan jullie!
Iets positiefs dat er trouwens wel uit voortvloeit is dat manlief en ik door dit hele gedoe nog veel meer naar elkaar zijn toegegroeid. En dat koester ik dan weer.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik me volledig aansluit bij de reactie van Repel. Zowel over de cupcakes als over de relatie met zus. Ik heb het er jaren geleden wel ´s met ´n psycholoog over gehad en die zei ook `dit is het hoogst haalbare tussen jou en je zus en ook tussen jou en je moeder`. En dat kan ik vaak accepteren. Maar in tijden van vreugde of verdriet (zoals nu) doet het wel pijn. Dus ik geef je van hieruit een dikke knuffel.
BeantwoordenVerwijderenWat zijn ze mooi geworden je taarten en je cupcakes! Echt heel veel complimenten. Wat jammer dat je relatie met je zus niet goed is, lijkt me heel erg moeilijk... Gelukkig heb je steun van je man en vriendinnen. Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenNaar voor je zeg. Relaties kunnen soms zo ingewikkeld zijn...
BeantwoordenVerwijderenJe taarten zijn in ieder geval schitterend.
Kom via je reactie op jouw site terecht en mijn oof valt bijna direct op de foto's van de taarten en cupcakes ... wauw! Gefeliciteerd!
BeantwoordenVerwijderenEn ik zeg altijd dat vrienden de familie zijn die jezelf kiest, om de pijn enigszins te verzachten. De pijn blijft.