Verwend

Nog 17 dagen en dan zijn manlief en ik 12,5 jaar getrouwd.
Twaalf-en-een-half jaar klinkt lang. 12,5 jaar getrouwd zijn klinkt eigenlijk best belegen.
Dan denk ik namelijk aan de foto die mijn vader in zijn nieuwe huis heeft hangen sinds het overlijden van mijn moeder een foto die zij vreselijk vond ;-). Ons hele gezin op de kiek, ter gelegenheid van hun 12,5-jarig huwelijksfeest. Hihi, wel vreemd dat wij nu op hetzelfde punt zijn..

Natuurlijk weet ik het ook best. Jasper is tenslotte alweer ruim 11, maar toch.. Het lijkt zo lang nog niet.
Binnenkort gaan we zoals ik al eerder meldde met de kids naar D.isneyland Parijs. Ze tellen al met spanning af (ik stiekem ook). En we zijn een klein feestje thuis aan het voorbereiden. Toch maar wel. Want eerst wilde vooral ik er niets aan doen. Alleen met de kids weg en verder geen aandacht aan geven. Inmiddels ben ik van gedachten veranderd, zijn wij van gedachten veranderd.

Het idee sluimerde al even, om gewoon iets leuks thuis te organiseren voor en met mensen die belangrijk voor ons zijn. Met allemaal lekkers en veel gelach en geklets. Twee dagen na ons 12,5 jaar vier ik ook nog eens mijn verjaardag. En toen ik laatst bij mijn vader op bezoek was, zoals ik elke donderdagavond doe, meldde hij zomaar terloops dat hij van 21 t/m 24 mei met zuslief en haar gezin op vakantie gaat. Mijn verjaardag? Oeps, totaal vergeten. Ach, dat komt toch niet op een dag, was zijn reactie. Au, deed het heel hard van binnen. Onze trouwdag heb ik toen maar niet eens meer gemeld..

En recalcitrant en stronteigenwijs als ik soms ook kan zijn heb ik, natuurlijk met manlief, besloten dat we tóch een feestje geven. Omdat we het verdienen om onze liefde te vieren, de liefde die eigenlijk alleen maar sterker is geworden door deze rollercoaster, omdat we een feestje geven toch eigenlijk best wel heel leuk vinden en omdat ik hierna niet 12,5 jaar lang wil mopperen dat we het zomaar voorbij hebben laten gaan. En weet je, we hebben er ontzettend veel zin in..! En druk dat we ermee zijn haha, met zo'n intiem feestje..wel grappig..

Maar nu terug naar de titel van dit logje. Want we zijn zaterdag heel erg verwend.
Door het werk van manlief notabene.. Zaterdagmiddag stond er opeens een meneer voor mijn neus met een mooie bos bloemen en een felicitatiekaartje voor ons 12,5-jarig huwelijksjubileum.
Manlief vond het wel leuk en zei terloops "O ja, ze zeiden al dat ze iets hadden geregeld.." En ging vervolgens weer verder in de garage. Ik stond juist heel erg blij te wezen en heb de mooie bos in het water gezet. Een beetje aan de vroege kant, maar hé, cadeautjes zijn altijd leuk, toch..?!

En vandaag, na een lange werkdag, kwam ik thuis en bleek onze lieve oppas, onze onbetaalbare schat van een oppas, met de kids de woonkamer te hebben versierd. Met eigengemaakte, zelfbedachte slingers en zo. Zó lief!!! En ja, nog steeds redelijk aan de vroege kant. Waarom is dat eigenlijk...?

Met mijn vader heb ik inmiddels een goed gesprek gehad , hoor. Al blijft het jammer dat hij er niet bij is. Dat er van mijn kant niemand bij is.. behalve twee tantes dan..