Groot (of klein) nieuws

Het is een behoorlijke tijd stil geweest op mijn blog.
Niet omdat ik geen zin had om te schrijven, of te lezen, maar gewoon omdat het niet ging.
Ik kan ook niet beloven dat het de komende tijd snel veel beter zal worden..
Maar ik heb er wel een héle goede reden voor.

Weet je, manlief en ik nemen altijd heel lang de tijd voor grote beslissingen. Wikken alle voors en tegens zorgvuldig af, denken nog eens na, en dan nog eens.. Impulsief ben ik ook wel hoor, maar dan meer in het shoppen ;-) Maar af en toe kun je niet alles zorgvuldig plannen en regelen, zo ook een tijdje geleden bij ons. In een emotievol weekend in mei namen gevoelens de overhand en dachten we even niet zo goed na... één keertje maar en nu hebben we dus een nieuw rekensommetje... 2+3=... ;-)

Onze eerste reactie toen we het ontdekten? Compleet in shock...
We hebben er een aantal weken heel serieus over nagedacht, maar konden alleen maar praktische obstakels bedenken. En dat is geen reden om zoiets moois te laten stoppen vonden we allebei. Toen de zenuwen of we veel risico zouden lopen, ik ben tenslotte inmiddels 36, maar de combinatietest gaf zo'n goede uitslag (voor de kenners: voor mijn leeftijd 1 : 211, onze eigen uitslag 1 : 4226) dat verder onderzoek gelukkig niet nodig was. En toen eindelijk de kinderen en mijn vader en schoonouders op de hoogte gebracht (de tamtam werd verder wel geregeld door onze meiden..). Voor iedereen een grote verrassing. Voor de kinderen daarnaast ook een opluchting, want vanaf week 6 ben ik dus heel moe, maar ook ontzettend misselijk. Tot weinig in staat en ik kan je zeggen, dat valt helemaal niet mee in de zomervakantie.. Oudste biechtte laatst op dat hij eerst dacht dat ik heel ernstig ziek was, mijn hart brak toen hij dat vertelde.. Wat gaat er toch allemaal in die koppies om denk ik dan..

En nu, is het wennen aan het feit dat het bekend is. Wennen aan het idee dat er toch echt nog een klein kindje bij ons komt. Vooral hopen dat ik mij snel weer beter voel. Nadenken over hoe ik één kinderkamer kan inrichten voor een baby en een peuter samen (iemand tips?). Wennen aan het idee van een zwangerschap zonder mijn moeder erbij. Dat laatste vind ik nog het moeilijkst nu. En lang leve de hormonen, zorgt ook voor veel tranen die ik geprobeerd heb weg te stoppen. Want oh, wat mis ik haar toch zo. (Geen idee wie er denkt of vindt dat het minder wordt naarmate de tijd verstrijkt, bij mij wordt het alleen maar erger..)

En dat is dus even heel in het kort wat ons de laatste tijd bezig houdt ;-)

Liefs,

Nanna