Hoe...

Hoe zorg ik ervoor dat mijn verdriet en gemis een plaatsje krijgt in plaats van er maar voor weg te lopen of mijn kop in het zand te steken?
Hoe krijg ik vrede met het feit dat ons gezin, het gezin waarin ik geboren ben, nooit meer hetzelfde zal zijn?
Hoe accepteer ik dat eigenlijk alles uit elkaar is gevallen nadat zij bij ons wegging?
Hoe accepteer ik dat de moeizame band met mijn jongere zus nu nog zoveel meer moeite kost? Voor elke stap die ik tegen beter weten in voorwaarts doe krijg ik erna maar al te vaak weer de deksel op mijn neus. Ze communiceerde laatst zelfs via mijn vader, omdat ze "alleen mijn werkemail had"...
Hoe accepteer ik dat ik met heel veel moeite het afgelopen jaar mijn ziel heb blootgegeven, mij heb opengesteld, mijn diepste gevoelens heb gedeeld, terwijl mijn vader niet eens wilde melden dat hij er sinds een half jaar "wel weer voor open stond"? En vervolgens vorige weekend, uitgerekend dát weekend, opeens een bom liet vallen.. En alles weer, nog meer, op zijn kop staat.
Hoe deal ik met nieuwe mensen in ons eigen kleine kringetje en geef ik mijn eigen gevoel daarbij ook de plaats die het verdient (en niet weer per definitie onderaan het lijstje, iets wat ik altijd gewend was te doen)?
Hoe komt het dat iedereen altijd zijn/haar plannen boven die van ons plaatst (specifically onze wederzijdse ouders)? Het maakt meestal niet uit wat wij willen, we hebben het maar te doen. En geloof mij, mijn lief en ik laten echt wel weten wat we zelf willen... We worden alleen niet serieus genomen. En anders doen wij gewoon moeilijk... Pardon??!
Hoe geef ik het kleine mensje in mijn buik voldoende aandacht en wacht ik met een positief gevoel de bevalling af (nog zo'n 13 weken en mensen, wat zie ik er tegenop)?
Hoe kies ik de juiste school voor mijn oudste?

Een heleboel vragen...maar de antwoorden weet ik niet.
Niet verwonderlijk dat ik juist in deze periode er zo doorheen zit. Alles voelt moeilijk en zwaar. En echt, ik doe mijn best. Aan de buitenkant zien mensen vaak niet dat ik met zoveel dingen in mijn hoofd bezig ben. Ik draag mijn 'theaterlach' en ga gewoon door. Maar ondertussen... Het is ook vaak een handicap. Mensen denken dan vaak "ach, die redt het wel", "Jij? Jij hebt geen hulp nodig". En eigenwijze ik, ik vraag er ook niet gauw om. Heb ik nooit geleerd... En dus ploeter ik verder.
En omdat ik geen ouwe zeur wil zijn schrijf ik op zulke momenten nog minder logjes dan anders... Maar ook dit ben ik. En nu vooral. En dan voelt het uiteindelijk misschien toch wat makkelijker om het maar op mijn blog te zetten. Als mensen het lezen ken ik ze toch niet, kan ik wel mijn gedachten kwijt en is mijn hoofd een heel klein beetje leger...
Ik ga dit weekend mijn best doen om alles weer op een rijtje te zetten en het wat zonniger te zien. Hopelijk vanaf volgende week weer wat meer logjes en een vrolijkere Nanna...
Fijn weekend alvast!
Liefs!!