Hoe het gaat

De teller staat op 32 weken en 2 dagen (of moet ik zeggen en 3 dagen aangezien het 00.48 uur is nu ik dit tik?). Wat gaat de tijd toch snel zeg...

Elke keer weer probeer ik stug op die grote roze of blauwe wolk te klimmen, om er even later weer heel snel vanaf te rollen. Ik heb het de laatste maanden al vaker geroepen. Als ik iets graag heb is het regie over de dingen die gebeuren, controle zeg maar. En natuurlijk weet ik heel goed dat het leven zo niet werkt. En dat dat in een gezin met vier kinderen (straks vijf) al helemaal niet zo werkt. Maar een mens mag dromen, toch? En als ik dus iets niet heb vooral dit jaar, dan is het wel regie/controle... Hmmmmm, is er wellicht iets dat ik dringend nog moet leren?
Mijn leven staat aardig op zijn kop met de werkstrubbelingen van manlief, het gedoe met mijn pap en zus, een lieve vriendin met ingrijpende psychische strubbelingen, en natuurlijk nog ons onverwachte wonder. En dan nog de "gewone" dagelijkse dingen. Niet alles negatief natuurlijk, echt niet, maar het vraagt wel de nodige aandacht en energie.
En toch... toch ga ik stug door en blijven we positief denken.
Jut ik iedereen hier in huis op om volop mee te doen met mijn nestdrang (het werkt wel, toevallig). Moet dit weekend de baby-/kinderkamer gewoon af zijn (uhhh, morgen dus, aangezien het dit weekend Kerstmis is). Heb ik vannacht nog -eindelijk- de kerstboom voorzien van ballen en frutsels en ach, de rest van de woonkamer dan ook maar. Ga ik nog steeds véél en véél te laat naar bed, maar dan wel weer met een voldaan gevoel dat een aantal taken van mijn lange lijst weer konden worden afgestreept. Hebben we eindelijk een naam voor de kleine..geloof ik...denk ik.. Etc. etc.
Ach, wat zal ik zeggen, ik ben gewoon geen mens dat goed stil kan zitten. Dat komt straks wel tijdens mijn verlof (denk ik). Dan ga ik languit op de bank met een goed boek, een flinke pot thee en veel lekkers *wacht even tot manlief is uitgelachen*
Ondertussen hobbel ik vrolijk verder met een megadikke buik, een pijnlijk bekken en van die prachtige steunkousen (Jasmijn: "maar mama, ze zijn wel in jouw favoriete kleur, grijs. Dat is dan wel weer lief van die benenmevrouw"). En toch ook wel lief dat mijn vriendin mij deze week vertelde dat ze vond dat ik straalde. Alleen, toen ik later in de spiegel naar die ander keek zag ik daar van niet veel van terug ;-)

Vandaag, of eigenlijk gisteren (donderdag) was de verjaardag van mijn moeder. De hele dag al met zo'n raar gevoel op mijn werk rondgelopen. Veel te veel te doen, maar er kwam maar weinig uit mijn handen. In de pauze heb ik bij de bloemist een mooie schaal met plantjes, takjes en kerstballetjes uitgezocht. Het voelt zo vreemd. Je wilt iets kopen, maar dat mooie eindigt dan in de kou buiten op een graf. Maar toch...
Uiteindelijk toch te laat naar huis, gezin snel in de auto gedirigeerd en hup naar de begraafplaats. (Bijna) altijd staat het hek open, maar vandaag dus mooi op slot. Daar stonden we dan, in de kou met een sip gezicht. Maar mijn manlief is niet voor één gat te vangen. We wisten nog een geheime achteringang (het is er niet zo groot), want we zijn één keer eerder opgesloten geweest op de begraafplaats. Stonden we daar samen stil te zijn, blijkbaar te stil, want bij het weggaan was het hek dus mooi dicht.
Vandaag hadden we daar dan wel weer profijt van. We knew a secret entrance, ssssttt. Het kostte wel wat survivaltechnieken en stil zijn is dus echt niet iets wat onze kids goed kunnen bleek vandaag wel weer. En eigenlijk was het ook wel heel erg grappig, want met die sneeuw een nogal steile helling omhoog klimmen gaat dus bijna niet. Zeker niet met een kleine peuter die het allemaal maar raar vond en een zwangere moeke die letterlijk door haar manlief omhoog geduwd wordt. Gelukkig geen fototoestel bij de hand pffff. Het was best hilarisch, totdat ik dus mooi (niet mooi dus) voorover op mijn buik viel. Schrik alom. Gelukkig voelde ik in de auto de kleine weer goed bewegen, dus als je dan toch moet vallen, dan inderdaad maar in de sneeuw... Maar onze missie was geslaagd, we zijn er gekomen. Toch ook weer zoiets dat vandaag moest. Niet morgen, niet overmorgen of volgende week. Maar vandaag. Van mij en van mijn hormonen. En gelukkig ook van mijn lieve lief en onze kids.
En hoewel ik dus vaak de regie mis over dingen die gebeuren, dit heb ik wel. Een warm kringetje om mij heen met mensen die ik ontzettend lief heb en die mij ook lief hebben. En wat een geluk, dat kringetje wordt straks nog een keertje uitgebreid ook...