In afwachting van...

Was het nu wel zo'n goed idee om zo'n babyticker op mijn blog te plaatsen, vroeg ik mij laatst af.
Ik word er namelijk knap onrustig van om de dagen te zien wegtikken.
De opruim- en verander"woede" gaat hier namelijk onverminderd door en het einde van deze bijzondere periode komt in zicht. En daar word ik dus behoorlijk zenuwachtig van...

Je zou zeggen, na vier kinderen ben je wel wat gewend. Mensen om mij heen, ja ook mijn manlief, zeggen dat ik die klus straks zo weer geklaard heb. En dan heb ik het natuurlijk over De Bevalling.
Maar weet je, teveel kennis is ook niet goed. En na de superbevalling van Jasmijn viel de komst van Thijmen zó ontzettend tegen. Ik heb er bij beiden even lang over gedaan, maar dat zou ik gevoelsmatig echt niet zeggen. Ik dacht bij (dacht ik) de laatste zelfs "Thank God, nóóit meer...!" en ik was tijdens de weeën op het laatst niet zo positief over de kleine uk (wat wil je, als hij tot het laatst toe nog bleef draaien, dat besluiteloze kind, en zo ongeveer als Superman steeds met zijn handje eerst ter wereld wilde komen). Blijkbaar hebben de omstanders van toen (mijn lief en de verloskundige) dat ruim twee jaar geleden toch anders ervaren, want die willen weer zo'n (snelle) bevalling als toen...

En dus houd ik stug vol aan mijn lijstje met nog-te-doen-dingen en vertik ik het om op tijd naar bed te gaan, want, zo redeneer ik hoopvol, dan houdt mijn lichaam de kleine vanzelf nog even binnen.
Idioot trouwens om dat te denken, dat weet ik, want de andere 4 lieten zich ook pas ná de uitgerekende datum zien (twee daarvan zelfs twee weken te laat) en ja, als het begint dan begint het, toch? En eens moet het toch gaan beginnen ;-)

Natuurlijk probeer ik daarnaast ook nog zoveel mogelijk te genieten van deze bijzondere tijd, van de schopjes en het gewoel in mijn buik, van mijn ronde buik, van het samen zo dicht met z'n 2-tjes zijn, van de huidige routine in ons gezin en breng ik tegelijkertijd alles heel langzaam op orde. In huis en in mijn hoofd en ook het besef bij de rest van ons gezin. Om straks heel bewust afscheid te nemen van deze speciale periode in mijn leven en tijdens mijn bevalling te kunnen vertouwen op mijn lichaam en mijzelf. Dat hoop ik echt van harte. Nu alleen nog een beetje (veel) moed verzamelen......

P.S. Mijn lieve vriendin, die straks ook bij ons komt kramen, stuurde mij gisteren per email nog even twee extra mobiele nummers waarop zij bereikbaar is en schreef dat ze vanaf nu de telefoon 's nachts aan laat staan en op haar nachtkastje legt. Hahaha, blijkbaar ben ik niet de enige die zenuwachtig wordt ;-)