40 + 1

Voor de nieuwsgierigen onder jullie een nieuwe update ;-)

Na een rustige nacht (voor mijn doen aardig op tijd erin geklommen -letterlijk, met een bed op klossen- en heerlijk even bijgeslapen) had ik vanmorgen weer een controle bij de verloskundige.
In onze praktijk werken vijf verloskundigen samen en hoewel ze alle 5 heel aardig zijn hebben manlief en ik toch wel een sterke voorkeur voor 2 van de 5. En laten die nu net samen spreekuur hebben vanmorgen, en dus geen "bevaldienst" :-( ...
Wel een heel fijn gesprek gehad, bloeddruk nog altijd prima en toen dus maar even checken hoe "het ervoor staat". Conclusie: ik ben er klaar voor en deze beeb ligt nog steeds heel braaf ingedaald (niet vast, maar toch wel ingedaald), iets dat onze "nu nog jongste" destijds niet wilde. Een hele vingertop ontsluiting zowaar, toe maar, kreeg er spontaan de slappe lach van... Op de benodigde 10 is dat nog helemaal niks natuurlijk. En oh ja, ik weet meteen weer hoe en waar je de weeën ook alweer voelt pffff, al was dit natuurlijk nog helemaal niks vergeleken bij het echte werk ;-) Mijn favoriete verloskundigen starten vanaf morgenavond 22.00 uur de bevallingsdienst (geen idee hoe je het echt noemt). Eerst de één en een dag later de andere voor het hele weekend, dus jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik tot die tijd nog netjes even wacht hè ;-)

Na de controle bij de bakker lekker croissantjes gehaald en bij de bloemist nog wat frutsels voor in huis. Je moet toch wat te doen hebben terwijl je wacht ;-)

En ook dit keer staat begin en einde van leven weer dicht bij elkaar, net als ruim twee jaar geleden. Vorige week kregen wij het plotselinge bericht dat mijn oom, broer van mijn moeder, ernstig ziek is en dat ze niets meer voor hem kunnen doen. Twee weken klachten, gevolgd door onderzoeken, en dan nu deze verpletterende uitslag. Niet te bevatten... Mijn oom en tante worden deze zomer notabene voor de eerste keer opa en oma. Ik hoop toch zó dat hij dat geluk nog mag meemaken.....