Gemengde gevoelens

Bijna 8 weken oud is hij nu, ons jongste lieve mannetje.
En wat is het hectisch geweest...en nog..
Na een geweldige kraamweek met mijn lieve dinnetje M. als kraamzuster was het wel weer even wennen om zelf de touwtjes in handen te hebben. De kids waren vrij van school en ook manlief was nog een volle week thuis (jaja, hij heeft weer een baan, en een hele leuke ook! Gek genoeg bijna tegelijk met de komst van kleine Valentijn ;-) ..) Door het flinke bloedverlies vlak na de bevalling wilde mijn lichaam nog niet echt meewerken. Ik was dus erg blij met deze week extra hulp. Het valt niet mee als je lijf niet wil meewerken. Ik heb na mijn bevallingen altijd wel last van mijn emoties en moeite om mijn draai weer te vinden, maar nu wilde mijn lijf ook niet wat ik wilde. Miste ik gewoon de benodigde energie. Niet echt handig als je graag 'in control' bent kan ik je zeggen.. Gelukkig was mijn hb-gehalte bij de nacontrole na 6 weken wel weer aardig op de goede weg terug naar een normaal niveau.

De kinderen zijn dol op hun kleinste broertje en genieten ieder op hun eigen manier van hem. Thijmen kan ook geen genoeg van hem krijgen en komt vaak even kroelen. Zó leuk!
Valentijn is een heerlijk mannetje en ik geniet ervan om lekker met hem te knuffelen. Hij komt 's nachts nog één keer voor een voeding en hoewel ik normaal gesproken 's nachts niet graag wakker gemaakt word ;-) geniet ik van onze momenten samen.

Hij is een hele tijd erg onrustig geweest, wat ook voor de nodige zorgen heeft gezorgd. Ook al hebben we al de nodige ervaring, het blijft zo ontzettend moeilijk om te zien dat je kindje niet lekker in zijn vel zit en dan niet precies te weten wat er scheelt... Zo heb ik weken achter elkaar met de kleine man in mijn armen bijna rechtop in bed geslapen. Lekker warm tegen mama aan, zo sliep hij dan eindelijk. In zijn wiegje was het alleen maar huilen. Tja, dan is de keuze makkelijk, toch? Het gevoel dat er iets met hem was bleef maar knagen bij mij en zo kwamen we vorige week bij de osteopaat terecht. Ik weet niet wat ze met hem gedaan heeft, maar het heeft gewerkt! Valentijn veranderde van een onrustig mannetje dat naast slapen en drinken alleen maar kon huilen in een nieuwsgierig aagje die opeens oog had voor de wereld om hem heen. Die ging lachen naar ons en geluiden ging maken. Hij was niet meer gespannen en kon zelfs in de box rustig liggen en daar zelfs in slaap vallen. Ongelooflijk! En ik, ik vertrouw weer iets meer op mijzelf. Ik had het wél goed gezien. Waarom twijfelde ik daar toch aan? Deze week ontdekten we ook dat hij allergisch reageert op kippenei-eiwit. Nog een reden voor zijn onrust dus. Maar daar kan ik wat aan doen, door alle producten die dit eiwit bevatten uit mijn voeding te weren. Natuurlijk ga ik dit doen en wie weet is het nog goed tegen die overtollige kilo's ook...

Onze zorgen om hem zijn nog niet over. Valentijn heeft een behoorlijk aantal café-au-laitvlekken, die na ongeveer 1,5 week verschenen en nog steeds verschijnen. Op zich kunnen de vlekken zelf geen kwaad, maar het aantal vlekken geeft reden tot meer onderzoek. Het kan namelijk een symptoom zijn van een bepaalde ziekte. Kán, maar hoeft dus niet. En die onzekerheid en onduidelijkheid, daar word ik helemaal naar van. Ik vind het heel erg om te zien hoe die vlekken op mijn mooie lieve mannetje verschijnen, elke keer weer meer. Zelfs zo dat ik hem bijna niet durf uit te kleden, bang voor wat ik dan weer aantref. Maar meer nog dan die vlekken vrees ik die nare ziekte. We zijn inmiddels bij de dermatoloog geweest en bij de oogarts en tot nu toe is alles goed. Maar het zegt dus niets. En daarom blijven we bij de dermatoloog onder controle, maar het voelt niet als genoeg. Niet voor ons tenminste...Volgens de huisarts moet ik vooral proberen het van mij af te zetten en vooral te genieten van ons mannetje. Genieten, dat doe ik zeker, en met volle teugen, want hij is de allerliefste en de allerleukste, net als die andere vier. Maar ik vind het zó moeilijk om niet met die zorgen bezig te zijn. Hopelijk vind ik snel een manier, want met die gemengde gevoelens kan ik slecht omgaan merk ik...

Tot slot nog een paar foto's, want hij is toch zó leuk:

 Hollands welvaren

2 dagen oud 

 De eerste kus van Thijmen

1 maand oud

Heidi's mooie kunstwerken

P.S. Het is nu nog te hectisch, maar ik hoop snel weer eens bij jullie langs te komen, hoor...