Tegenstrijdig

Ik ben alleen thuis met ons kleinste mannetje.
Hij ligt op bed -eindelijk lekker te slapen- en ik zit achter de computer. Te klikken, te lezen, te staren, terwijl er nog zoveel dingen in huis te doen zijn. De rest van mijn gezin is onderweg, want Jasmijn, onze springveer van 7, gaat vandaag tot woensdag op kamp. Ik heb besloten met Valentijn thuis te blijven hoe graag ik ook mee had gewild, want drie keer in één week uren onderweg in de auto is niet echt goed voor hem. En ook niet voor het voeden, want jongens, wat gaat dat nog slecht. Fles drinken ho maar en met alle drukte van de laatste tijd heb ik ook niet bepaald slagroom voor hem. Hij groeit zo slecht, ik kan wel janken...

Terwijl ik net de wasmachine leeghaalde bedacht ik mij dat ik eigenlijk vol tegenstrijdigheden zit de laatste tijd. Of eigenlijk al een tijdje..

Ik gun het Jasmijn zó om heerlijk op turnkamp te gaan, nieuwe vriendjes en vriendinnen te ontmoeten, nieuwe ervaringen op te doen, maar oh wat is het moeilijk om haar los te laten... Mijn kleine meisje van nog maar 7 ("nee mama, ik ben ál 7"), op één uur en drie kwartier rijden van mij/van ons verwijderd. Gelukkig mag ik haar woensdagochtend weer ophalen. Hopelijk zonder files, want Valentijn en ik moeten er al om 9.30 uur zijn ;-) Tot die tijd houd ik mij wel zoet met de foto's die Sarah vanmiddag heeft gemaakt en bedenk ik stiekem wat voor leuks ik in de tussentijd in haar kamertje kan veranderen ;-) En gaat Jasmijn vooral niet merken dat haar mama haar wel heel erg mist.

Ons oudste kind heeft afgelopen week afscheid genomen van de basisschool. Na hard werken, een spannende Citotoets, superleuke klassenfeesten, een heerlijk kamp en een spetterende musical (wat was hij goed!!) viel het de laatste dagen niet mee om afscheid te nemen van zijn geweldige klas. Jarenlang vormden ze met 34 kinderen een ontzettend gezellige klas waar plaats was voor iedereen. En nu gaat ieder zijn eigen weg. Er zijn de afgelopen dagen al de nodige tranen gevloeid, ook bij mijn lange stoere zoon. En ook ik heb zo nu en dan wel een flinke brok in mijn keel. Want jeetje..hebben we over een krappe twee maanden toch echt een brugpuber in huis. Een baby en een brugpuber, over tegenstrijdigheden gesproken... Gelukkig spreken ze in groepjes nog steeds met elkaar af. Is de overgang tenminste niet al te groot...

Onze Valentijn krijgt nog steeds borstvoeding, maar groeien wil nog niet echt lukken. In de lengte wel, maar in de breedte niet pffff.. Ik maak mij heel erg zorgen en word gek van alle irritante (en ja goedbedoelde) opmerkingen van iedereen om mij heen die weet te vertellen dat "kind die van die" ook niet geweldig groeide en dat het allemaal wel meevalt... Ja ja, nou in 4,5 maand zo'n 1,5 kg groeien valt niet mee, hoe je het ook wendt of keert!!! Natuurlijk leg ik de ontwikkeling van Valentijn onder de loep. Na alle onrust en het vele huilen van de eerste 6 à 7 weken, de kippeneiwit-allergie, die stomme vlekken en alle zorgen en onduidelijkheid kan ik ook niet anders. Dit mannetje vertrouwt op mij en bijna alle zorg voor hem rust op mijn schouders. En hoe vaak ik ook naar buiten laat zien dat het allemaal wel goed gaat, in werkelijkheid kan ik wel janken. Het voelt zó zwaar en ik voel mij vaak zó alleen. Ik had het mij zo anders voorgesteld en ik wil zó graag met volle teugen genieten. Stop dan ook met die borstvoeding wordt dan al snel geroepen. Alsof ik hem alleen voor mijzelf de borst geef. Nee, hoe zeer ik ook geniet van die momenten samen, even exclusief tijd voor mijn kleine ventje, bovenal wil ik dat hij groeit! Dat hij een lekkere bolle toet krijgt, een rond buikje en van die heerlijke spekrimpels. Hollands welvaren? Graag! Maar dan moet hij wel eindelijk een keer de fles accepteren. Zodra hij dat siliconending op zijn tong voelt gaat hij al in verweer. Hij probeert het niet eens, grrrrr... Moedeloos word ik ervan. Hoe moet dat toch als ik begin augustus weer moet beginnen? Geen enkele tip helpt...

Hoe kan het, dat je omringd kunt zijn door allemaal lieve mensen en dat je je dan toch vaak zo alleen kunt voelen? Ik zou zo graag weer eens "kind van" willen zijn, maar ze is er niet meer. Mijn vader nog wel, maar hij heeft een nieuw leven opgebouwd en hoe goed hij het ook bedoelt, mijn tijd met hem is drastisch ingekort tot af en toe wat korte momenten. Hij heeft het gewoon druk met andere dingen. Ik mis ons gezin van vroeger, de hilarische en gezellige momenten en bovenal mis ik mijn moeder. Tegelijkertijd ben ik ook zo boos. Op haar. Ze kan er niets aan doen, maar ik voel mij zo in de steek gelaten. Met haar dood is die valse veiligheid verdwenen en ben ik zó bang geworden voor alles. Bang voor wat er kan gebeuren, bang om mijn kindjes los te laten. Ik ken mijzelf soms niet meer terug... Voordat je denkt dat dit de verkeerde kant op gaat, wees gerust, ik ben sterk, ik zoek altijd een manier om de controle weer terug te krijgen. Ik had het alleen zo graag anders gezien...

Soms vraag ik mij af of ik wel door moet gaan met dit blog. Of even een time-out moet nemen. Ik ben met het schrijven begonnen om de ontwikkeling van de kids en het reilen en zeilen binnen ons gezin vast te leggen. De laatste tijd heb ik echter geen tijd of geduld om iets te schrijven. Laat staan iets vrolijks te schrijven of te reageren bij jullie. Hopelijk geeft de komende vakantieperiode mij wat meer rust en heb ik huis en hoofd weer een beetje op orde voordat ik in augustus weer moet werken. En komt het met die blogjes ook wel weer goed...

Mooi moment...mijn oudste en jongste samen 

 Wat is ie lief *smelt*

Hopelijk is de röntgenfoto morgen goed en mag dit smurfenklompje weer uit... 

Gedoopt

"Kijk eens wat ik kan" ;-)

P.S. Toaske, wil je mij even mailen op info at j.uul en m.eggie punt nl (en dan zonder die tussenpuntjes natuurlijk)?