Hij doet het goed

Alweer ruim een week thuis. Wat voelt dat goed zeg!
Ons gezin is weer compleet, al heeft het plotselinge ziekenhuisbezoek van Valentijn wel zijn sporen nagelaten. Thijmen zei op een morgen "Mama, jij mag niet meer naar de dokter hoor, want dan mis ik jou en dan moet ik heel erg huilen". En Sarah was vrijdag helemaal opgetogen dat we na een ziekenhuisonderzoek gewoon weer thuis waren. Ze was bezorgd geweest dat haar kleine broertje misschien weer moest blijven. Zo zijn ze er dus behoorlijk mee bezig. De andere twee ook hoor.
Maar tot nu toe (nog) geen reden voor angst. Het oogonderzoek van afgelopen vrijdag was in orde, geen gekke dingen gevonden, en de kleine man bleek 250 gram gegroeid sinds zijn ontslag een week eerder. We hebben nog één onderzoek gepland staan en vlak voor de kerst weer een afspraak met de kinderarts. Morgen beginnen we met de fysiotherapie.

In de tussentijd doet Valentijn erg zijn best. En hij verandert elke dag. Was hij eerst nog een rustig jongetje dat vooral om zich heen kijkt. Inmiddels is het een ondernemende, enthousiaste deugniet die steeds nieuwe dingen ontdekt. Héérlijk! Volgens mij vindt hij het geweldig om meer energie te hebben. Nu maar hopen dat hij de extra calorieën niet allemaal weer opgebruikt met zijn capriolen ;-)

Tussendoor ben ik weer aan het werk gegaan, heb ik een paar uurtjes heerlijk met vriendinnen getut (knabbelvisjes, massagestoel en heerlijke lunch mmmmm) en heb ik mijn bijdrage aan de groeps-/kerstknuffel van Lynda geleverd. Zó leuk om iets verrassends voor een ander te doen. Ik hoop dat 'ze' mijn bijdrage kan waarderen. Hopelijk heb ik snel ook weer wat meer tijd voor een rondje in blogland...

Tot gauw!

Liefs,
Nanna