Trots 2.0

Vandaag was de dag waar we al maanden naar uitkeken. Mijn lief voorop.
Na maanden van voorbereiden en trainen, trainen, trainen was vandaag de dag van zijn allereerste Marathon.
42 km door de straten en bossen van Rotterdam.
Hij was er klaar voor, dat voelde ik. En dat wisten we ook wel na de trainingsloop van 30 km laatst. Maar na de griepinvasie in huize Nanna vorige week was het toch spannend hoe het met zijn conditie stond. Ook al had hij dan "alleen maar" last gehad van een stevige verkoudheid, wat verhoging en spierpijn en gelukkig niet van die gevreesde ruim een week durende griep...

Het was koud vandaag en gelukkig bleven de jongste drie bij opa en oma.
Ik ging al vroeg op pad met Jasper en Sarah. Eerst met de auto naar Kralingen waar we de auto bij het werk van manlief parkeerden. Hup in de metro naar het eerste punt. Was wel weer even wennen met het openbaar vervoer hahaha #gedoemetkaartjesendeurtjes

Gelukkig waren we op tijd, maar het was nog een hele toer om hem tussen die grote mensenmassa te herkennen. Vervolgens zijn we met gebruik van de metro op verschillende punten gaan aanmoedigen.
Ik had mijn camera wel meegenomen, maar was veel te veel bezig met hem om aan foto's te denken. Ik wilde hem in de ogen kijken om te zien of het allemaal goed ging, wilde zien hoe hij liep en in een paar steekwoorden horen hoe het ging. De camera was daarbij alleen maar een belemmering...
En het ging goed vandaag. Het lopen oogde soepel en hij voelde zich goed zei hij. Maar bovenal zei zijn blik voldoende. De blik in zijn ogen gaf mij het vertrouwen dat het goed zat. Meer dan woorden konden zeggen.

We zouden elke 5 km via de sms een update krijgen van de tijden, maar de tussentijden van de 10km en 15km heb ik nooit doorgekregen, dus dat was nog wel even spannend. Wat was er gebeurd? Was hij uitgevallen? Uiteindelijk bleek het gelukkig alleen maar een technisch mankement..

Ruim over de helft bij Blaak. Hij ziet ons.

Fijn, hij kan nog lachen. Gaat goed.

We stonden bij Wilheminahaven, Slinge en Blaak en onze laatste stop was op de Coolsingel, 150m voor de finish. Wat een sfeer en wat heb ik toch een diep respect voor alle lopers! Echt, petje af..!

Via mijn vader werden we tussentijds geïnformeerd over de vorderingen van P. in het Kralingse Bos zo rond de 37 km. Hij liep nog steeds netjes op schema. En toen was het wachten op zijn aankomst.

Het zien van al die lopers het laatste stukje naar de finish en het wachten op mijn lief zorgde al voor een brok in mijn keel, wat ook nog eens werd versterkt toen hij bij het langskomen nog even stopte voor een onverwachte dikke zoen en vervolgens weer op weg ging naar de finish *slik*

(later bekende hij dat zijn benen na die korte tussenstop bijna niet meer vooruit wilden komen...) 

Het bewijs

Uiteindelijk volbracht hij zijn eerste Marathon ever in een geweldige tijd van 3 uur, 4 minuten en 5 seconden!! Ik ben trots 2.0 ♥! 

Ook op Jasper en Sarah trouwens, die op deze koude dag zonder mopperen en vol enthousiasme hun vader steeds hebben aangemoedigd...