Trots!!

Wie had dat gedacht...
Begin december kwamen we thuis na een onverwachts maar broodnodig ziekenhuisverblijf. Wat was je dun en wat kon je nog weinig. Je ogen zeiden genoeg, maar je lijfje wilde, nee kon, nog niet meedoen.
Begin januari startten we met wekelijkse fysiotherapie en sloeg de speciale voeding echt aan. We hebben samen hard gewerkt, met het hele gezin, maar jij het meest.
En sinds een aantal weken sta je dus heel fier, zij het nog wat wiebelig, op je benen en kijk je vanaf een hele andere hoogte de wereld in. Je glundert en je maakt de hele boel onveilig.
En ik? Ik geniet met volle teugen van je! Ik ben zo trots op je, lieve schat! Wij allemaal! Ga vooral zo door...