maandag 17 december 2012

Kleine jongetjes worden groot

Vorige maand bereikte Thijmen een nieuwe mijlpaal.
Vier jaar, dus tijd voor een nieuw avontuur op de basisschool...!

Na een geweldige tijd op de peuterspeelzaal was het tijd om afscheid te nemen.
Hij zat op de Buitengroep. En dat betekende er iedere week op uit naar bos, strand, kinderboerderij, speeltuin etc. Hun motto: "slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel". Geweldig toch?!!
Hij heeft geweldige avonturen beleefd, veel ontdekt en vooral heel veel genoten. Gelukkig namen de juffen ook de tijd om alles vast te leggen op beeld, zodat wij thuis een beetje konden meegenieten (en de verhalen of de vieze kleren soms wat beter konden plaatsen hahaha).
Maar met vier jaar zat dit avontuur er dus op. Op naar een nieuwe!
Voor het afscheid hadden we uiltjes met inhoud geknutseld (idee opgedaan op het www) en mijn stoere mannetje glom van trots bij het uitdelen :-)


En toen was het dus tijd voor de "grote school" :-)
De juf kwam eerst een keer bij ons thuis, om kennis te maken. Ik ken haar al (ze was ook de juf van Jasper en Jasmijn), maar voor Thijmen was ze nieuw. Ook hier was de klik er gelukkig en hij had er wel zin in.
De eerste ochtend mocht Valentijn bij gebrek aan oppas ook mee en met z'n 3-en namen we plaats in de kring. "Grote" broer vond het heel erg spannend en durfde bijna niets te zeggen. Kleine broer daarentegen was helemaal niet overdonderd en kon maar met moeite stil blijven zitten. Zoveel mooie dingen om ons heen, daar kon je toch niet van afblijven ;-) Na de kringopening ging alle kinderen hun eigen gang en Thijmen bleef lekker veilig in de buurt van zijn kleine broer. Al gauw voelde hij zich ook op zijn gemak en ging hij met de anderen spelen.
Kleinste broer en ik gingen samen naar huis, voor wat één-op-één aandacht. Ook fijn :-)


 
Inmiddels gaat Thijmen alweer ruim een maand naar school en heeft hij het super naar zijn zin.
En toen was er nog maar één spookje thuis...maar wat voor één ;-) !!

zaterdag 6 oktober 2012

Eindelijk weer een logje

Hmmm, de laatste keer dat ik een logje plaatste was het medio april. Mijn voornemen om weer wat vaker een bericht te plaatsen heb ik niet echt waargemaakt.
Toch hebben we hier echt niet stil gezeten, hoor... Bij ons is altijd wel iets te doen ;-)

Zo vierde Jasmijn in april haar Eerste H. Communie.
Een heel bijzonder moment en ze straalde de hele dag ♥


Ons kleinste mannetje leerde lopen.
Eerst aan de hand, wiebelig en wel, en op mooie stoere schoenen. Sinds een paar weken loopt hij helemaal los. Hij vindt het heerlijk om zo meer vrijheid te hebben. En met zijn nieuw verworven vaardigheid hebben wij ook een heel ander jongetje in huis gekregen. Hij is enorm eigenwijs, haalt meer gevaarlijke kunsten uit dan de andere vier ooit bij elkaar hebben uitgespookt. Hij straalt gewoon een en al ondeugd uit, heerlijk om te zien!


Sarah vierde haar elfde verjaardag. Ze noemde het haar tienerfeest en we organiseerden een heerlijke high tea voor haar vriendinnen. Daarna gingen ze gezellig naar de film. Het was een middag vol gegiebel, gesnoep en gelach. Dit was haar laatste verjaardagsfeestje op deze manier. In groep 8 vieren ze met een paar groepjes steeds een klassenfeest met thema voor de hele klas. Ze zijn al druk aan het brainstormen...


We hebben naar het Nederlands elftal gekeken, naar de Tour de France en later ook naar de Olympische Spelen. Onze mannen houden nogal van sport ;-)


In juli gingen we op vakantie naar la douce France. Voor het eerst met ons gezin in een tent. Manlief pakte het direct goed aan door een eigen tent aan te schaffen. Of liever gezegd: eerst een aanhangwagen gekocht, toen een kampeerplaats gereserveerd en oh ja, daarna een tent met alle toebehoren aangeschaft ;-)
Ongelooflijk, wat een enorme hoeveelheid spullen heb je nodig voor 7 man...pffff. Maar alles ging mee en wat hebben we genoten...!
Bij mooi weer buiten eten en spelen, bij "minder mooi weer" alle activiteiten binnen. En geloof me, we hebben behoorlijk wat regen gezien. Het was een uitdaging die we met z'n allen glansrijk hebben doorstaan. Ik ben trots op ons gezin!


Quatorze juillet vierden we in een klein dorpje in de buurt, waar de jongsten zich uitleefden met echte trapauto's,


de meiden rondsnuffelden tussen de tweedehands spulletjes ('vide grenier') en Thijmen niet was weg te slaan bij de bootjes van gerecycled materiaal.


We bezochten twee prachtige kastelen, Chenonceaux en Chambord, waar onze kinderen het allemaal reuze interessant vonden en geweldig mee deden.


Deze zomer kroop ik eindelijk weer eens achter de naaimachine om iets moois voor Jasmijn te maken. Ik had voldoende werk voor anderen gedaan, maar wat heerlijk om weer eens iets voor mijn eigen meisje te kunnen maken. Een rokje en een echte zwierjurk met de patronen van Collie-collie. Ze heeft ze in Frankrijk volop gedragen...



Tegen het einde van de zomervakantie brak Jasper tijdens een onstuimig spelletje strandvoetbal zijn middelste teen. Auauau, zeer pijnlijk, en voor hem ook heel sneu, toen hij hierdoor de feestweek met bijbehorende kermis moest missen... Inmiddels is hij gelukkig weer helemaal hersteld.


Medio september hebben we afscheid genomen van onze lieve oppas. Ruim 8 jaar lang heeft zij één dag per week voor onze kinderen gezorgd en hebben we lief en leed met elkaar gedeeld. Gelukkig blijven we wel contact houden en hebben we een nieuwe lieve oppas gevonden in haar dochter, die inmiddels ook alweer een hele tijd een goede vriendin van mij is.


Deze week heb ik mijn blog een facelift gegeven.
Nu de komende maanden maar eens proberen of ik met mijzelf hetzelfde kan doen ;-)

Ik ben de afgelopen maanden zo nu en dan wel eens bij jullie langs geweest hoor, maar heb weinig reacties geplaatst. Ik hoop daar de komende tijd weer wat meer tijd voor te hebben, nu ik weer wat beter in mijn vel zit...

Liefs,
Nanna

maandag 16 april 2012

Trots 2.0

Vandaag was de dag waar we al maanden naar uitkeken. Mijn lief voorop.
Na maanden van voorbereiden en trainen, trainen, trainen was vandaag de dag van zijn allereerste Marathon.
42 km door de straten en bossen van Rotterdam.
Hij was er klaar voor, dat voelde ik. En dat wisten we ook wel na de trainingsloop van 30 km laatst. Maar na de griepinvasie in huize Nanna vorige week was het toch spannend hoe het met zijn conditie stond. Ook al had hij dan "alleen maar" last gehad van een stevige verkoudheid, wat verhoging en spierpijn en gelukkig niet van die gevreesde ruim een week durende griep...

Het was koud vandaag en gelukkig bleven de jongste drie bij opa en oma.
Ik ging al vroeg op pad met Jasper en Sarah. Eerst met de auto naar Kralingen waar we de auto bij het werk van manlief parkeerden. Hup in de metro naar het eerste punt. Was wel weer even wennen met het openbaar vervoer hahaha #gedoemetkaartjesendeurtjes

Gelukkig waren we op tijd, maar het was nog een hele toer om hem tussen die grote mensenmassa te herkennen. Vervolgens zijn we met gebruik van de metro op verschillende punten gaan aanmoedigen.
Ik had mijn camera wel meegenomen, maar was veel te veel bezig met hem om aan foto's te denken. Ik wilde hem in de ogen kijken om te zien of het allemaal goed ging, wilde zien hoe hij liep en in een paar steekwoorden horen hoe het ging. De camera was daarbij alleen maar een belemmering...
En het ging goed vandaag. Het lopen oogde soepel en hij voelde zich goed zei hij. Maar bovenal zei zijn blik voldoende. De blik in zijn ogen gaf mij het vertrouwen dat het goed zat. Meer dan woorden konden zeggen.

We zouden elke 5 km via de sms een update krijgen van de tijden, maar de tussentijden van de 10km en 15km heb ik nooit doorgekregen, dus dat was nog wel even spannend. Wat was er gebeurd? Was hij uitgevallen? Uiteindelijk bleek het gelukkig alleen maar een technisch mankement..

Ruim over de helft bij Blaak. Hij ziet ons.
Fijn, hij kan nog lachen. Gaat goed.

We stonden bij Wilheminahaven, Slinge en Blaak en onze laatste stop was op de Coolsingel, 150m voor de finish. Wat een sfeer en wat heb ik toch een diep respect voor alle lopers! Echt, petje af..!
Via mijn vader werden we tussentijds geïnformeerd over de vorderingen van P. in het Kralingse Bos zo rond de 37 km. Hij liep nog steeds netjes op schema. En toen was het wachten op zijn aankomst.
Het zien van al die lopers het laatste stukje naar de finish en het wachten op mijn lief zorgde al voor een brok in mijn keel, wat ook nog eens werd versterkt toen hij bij het langskomen nog even stopte voor een onverwachte dikke zoen en vervolgens weer op weg ging naar de finish *slik*
(later bekende hij dat zijn benen na die korte tussenstop bijna niet meer vooruit wilden komen...) 

Het bewijs

Uiteindelijk volbracht hij zijn eerste Marathon ever in een geweldige tijd van 3 uur, 4 minuten en 5 seconden!! Ik ben trots 2.0 ♥! 
Ook op Jasper en Sarah trouwens, die op deze koude dag zonder mopperen en vol enthousiasme hun vader steeds hebben aangemoedigd...

donderdag 12 april 2012

Trots!!




Wie had dat gedacht...
Begin december kwamen we thuis na een onverwachts maar broodnodig ziekenhuisverblijf. Wat was je dun en wat kon je nog weinig. Je ogen zeiden genoeg, maar je lijfje wilde, nee kon, nog niet meedoen.
Begin januari startten we met wekelijkse fysiotherapie en sloeg de speciale voeding echt aan. We hebben samen hard gewerkt, met het hele gezin, maar jij het meest.
En sinds een aantal weken sta je dus heel fier, zij het nog wat wiebelig, op je benen en kijk je vanaf een hele andere hoogte de wereld in. Je glundert en je maakt de hele boel onveilig.
En ik? Ik geniet met volle teugen van je! Ik ben zo trots op je, lieve schat! Wij allemaal! Ga vooral zo door...

zondag 8 april 2012

Op bezoek bij Nicole

Een tijdje geleden ontving ik via FB een uitnodiging van Nicole voor de opening van haar nieuwe galerie. De opening was op 1 april (geen grap), maar we vierden die dag juist de 11e verjaardag van Sarah. Gelukkig voor mij en de andere enthousiastelingen die de 1e niet konden komen, hadden we gisteren een herkansing!

Eerst een verplicht rondje op de sportschool gedaan. Anderhalf uur zweten en zwoegen. Ik ga sinds begin februari drie keer in de week naar de sportschool en ben best trots op mijzelf. Nog steeds, of liever gezegd weer, druk bezig met afvallen, nu op de juiste manier. En met resultaat :-) Ben er best trots op dat ik inmiddels al 10 kg ben afgevallen... Nog 2/3 van het aantal af te vallen kilo's te gaan :-(, maar ik ga stug door!

Thuis snel gedoucht en samen met Jasmijn van 8 op naar Woerden. We waren er eigenlijk best snel vond ik, al had onze navigatie wat moeite met het laatste stukje ;-) Stonden we samen met onze bos bloemen op een voor ons gevoel verlaten terrein, oei...
Na een klein blokje om zag ik een bekende poster met Tildaspulletjes hangen, yes we waren er! Terwijl we het gebouw binnen gingen werd onze aandacht al getrokken door de prachtige jurkjes die we verderop aan een kast zagen hangen. Ik vond het opeens toch wel spannend.. Ik volg Nicole's blog al een tijdje en heb ook al een aantal patronen van haar aangeschaft (nu nog de tijd nemen om ze uit te voeren). Ik ben helemaal weg van haar creaties en geniet altijd volop van haar verhalen, en nu was ze daar.. Slik, wat ging ik zeggen..? Mijn getwijfel was echter volstrekt overbodig. Wat was het gezellig en wat hebben we heerlijk gekwebbeld. Nicole, Remco en Bridget waren ontzettend aardig en ik heb echt genóten!!
Jasmijn was nogal stil en zat alles vanaf een afstandje te bekijken. Limonade en koekje liet ze zelfs staan. Echt niets voor haar. Normaal is het een echte kwebbeltante en een spring-in-'t-veld. Ik had gedacht dat ze wel nieuwsgierig zou zijn naar Bridget, maar ze was zo rustig. Toen we de jurkjes wat beter gingen bekijken en ze er zelfs één mocht uitzoeken en passen trok ze wat bij.

(foto geleend van Nicole)

Ze heeft uiteindelijk een prachtige jurk uitgezocht (onze foto volgt) en nog een leuk knutselproject, een tas van Tilda, die we nog gaan maken samen.
Daarna was het toch echt tijd om weer te gaan.
Nicole, Remco en Bridget: bedankt voor een heel gezellig bezoek en heel veel succes!!!

Jasmijn en ik hebben daarna samen nog wat gegeten in de buurt en op de terugweg in de auto viel ze vrijwel direct in slaap. Dacht ik gistermiddag nog dat ze wat buikpijn had van de zenuwen, gisteravond bleek het gewoon griep te zijn. Arm meisje...
Een voor een krijgen ze hier griepverschijnselen... Hopelijk ontspringen mijn lief en ik de dans. Hij vanwege de aankomende marathon waar hij al zo lang voor traint en ik, want ja, er moet toch iemand voor F.lorence N.ightingale spelen...? ;-)