Even gespiekt

Nu we langzaam aan wel aardig gewend raken aan het idee van nog een (hopelijk) klein kindje in ons gezin gaat het ineens wel erg snel allemaal. Nog twee weken en dan ben ik alweer op de helft oef... Gelukkig neemt de misselijkheid wel steeds meer af (eindelijk!) en heb ik weer meer energie. En met al mijn plannen en lijstjes is dat maar goed ook ;-)

Na het verdrietige nieuws van laatst begon de twijfel en onzekerheid wel aardig toe te slaan. Niet gek ook, denk ik zo. En 1 oktober (20 weken-echo) leek mij nog zo'n eind weg dat ik toch maar een afspraak regelde voor een pretecho tussendoor. Even kijken of alles goed is hierbinnen.
Tot mijn grote verrassing ging manlief opeens ook mee. Hij had een paar dagen eerder nog luid lopen verkondigen dat hij niet zoveel met echo's had, maar dan toch...eigenlijk toch ook op zoek naar een bevestiging dat het allemaal nog goed gaat. Mijn vriendin wilde op de kids passen en zo konden wij een week geleden met z'n 2-tjes naar Delft.
Was de kleine uk met de combinatietest nog erg eigenwijs en wilde hij/zij toen absoluut niet wakker genoeg worden, deze keer was er genoeg actie te zien. Zó leuk!! Alles klopte voor zover we konden zien, qua lengte ook volgens het boekje en wat blijft het toch wonderlijk om je kindje in 4D te zien. Het grootste geheim blijft voorlopig nog precies dat, een groot geheim. We zijn er nog niet over uit of we vooraf al willen weten of het 2+3 wordt of 3+2...maar het is wel de eerste keer dat ik twijfel ;-)
Het lijkt trouwens bijna wel of we enorm ouderwets zijn. In mijn familie, op het werk, in de buurt..tegenwoordig weten de meesten het geslacht van de kleine al tijdens de zwangerschap en wordt iedereen daar zelfs ook over ingelicht...

Hoe was dat bij jullie? Wilde je vóór de bevalling al weten wat het zou worden of was het een verrassing of het een jongetje of meisje zou zijn?

P.S. Maandag en dinsdag ben ik tot laat op pad, maar woensdag gaat de laptop mee naar bed en maak ik weer eens een uitgebreid blogrondje hoor..!