Lekker een dagje tut(t)(z)en

Gisteren was een dag waar ik al een tijdje tegenop zag.
Een dag vol trieste herinneringen. Ik wilde alles anders doen, ik wilde weg. En zeker geen intocht kijken, want dat deed ik drie jaar terug ook, totdat alles op zijn kop stond. Mijn zus gebeld. Zij herkende het gevoel. Was wel even fijn om het samen te bespreken. En wat fijn dat we uiteindelijk toch weer een manier hebben gevonden om met elkaar te zijn, na alle strubbelingen van een tijd terug.

Gisteren zou alles ook anders zijn.
Na lang twijfelen (van mijn kant) gaf manlief gisteren aan dat hij het thuis allemaal wel zou regelen. Snel aan mijn vriendin gevraagd of ze zin had om met mij mee naar Harderwijk te gaan. Ik wilde zó graag weer eens bij Guido en Ilse langs om met eigen ogen hun mooie nieuwe winkel te bekijken.
Gelukkig wilde M. wel mee, dus net na de middag in de auto, op naar Harderwijk. Het was zo'n 1,5 uur rijden, maar de tijd vloog want we kletsten honderduit. En met onze 'Suus' (ipv 'Tom') als gids zijn we er ook nog gekomen ook ;-). Het rijden viel mij alles mee, want ik ben meestal niet zo'n held.
Wat was het toch leuk om even samen op pad te zijn. Zo zonder kids gebeurt ons niet vaak merkten we allebei op. En toch ook wel benieuwd hoe onze mannen het thuis zouden doen ;-)

We hadden de Hondegatstraat al snel gevonden en er waren nog meer leuke winkeltjes te vinden, dus ook nog wat leuks voor Valentijn meegenomen.
Daarna snel door naar Tutze Store. Wat is het geweldig mooi geworden!! En wat ben ik blij (mijn lief eigenlijk) dat ik niet om de hoek woon, want mijn portemonnee zou leeg lopen bij al dat moois...echt.
We hebben eerst uitgebreid rondgekeken en werden boven op een heerlijke cappuccino en een appelbeignet getrakteerd. Nou, daar waren we na die lange rit wel aan toe (mijn dieetplan maar sterk onderdrukkend). En ondertussen vrolijk verder kletsend.
Opeens stonden Ilse en Guido boven. En weet je, ze herkende mij gewoon nog. Terwijl onze vorige ontmoeting mei 2010 was. Wat een geheugen en wat was het weer gezellig. Ik hoop dat ik niet teveel onzin uitgekraamd heb, want stiekem vind ik het toch wel eng om bloggers irl te ontmoeten. Ik lijk soms voor anderen wel relaxed, maar ben soms echt een tut en zo onzeker als wat. Terwijl Ilse gewoon een schat is en supergezellig. Ik ben diep onder de indruk wat zij en Guido in zo'n korte tijd voor elkaar hebben gekregen *diepe buiging*. Mocht je een keer in de buurt zijn, dan moet je hen zeker eens een bezoek brengen..

Later ontmoette ik haar ook nog in de winkel. Bij het noemen van haar vorige blog ging er wel een belletje rinkelen en meende ik haar vorig jaar ook tijdens de fair ontmoet te hebben, maar ik herkende haar zelf niet. Vanavond heb ik haar blog eens opgezocht en snapte ik waarom ik haar niet herkende. Wat een metamorfose. Ongelooflijk. Ik vind het zó knap. Ik moest alleen een beetje geheimzinnig doen over mijn blog, want M. wist pas vlak daarvoor dat ik een blog bijhoud en ik had haar de naam niet verklapt ;-)

Uiteindelijk hebben M. en ik onze keuze gemaakt en allemaal mooie dingen meegenomen. Morgen tussen alle afspraken door alles rustig een plekje geven...
Na het verplaatsen van de auto (de parkeergarage zou al om 17.30 uur dicht gaan...) hebben we nog heerlijk gegeten bij Hertog Karel. En vooral nog veel meer gekletst. Je zou denken dat we elkaar nooit spreken zeg ;-) En dat terwijl we elkaar wekelijks zien en tijdens mijn nieuwe verslaving (dankzij M.) wordfeuden veelvuldig chatten.
Op de terugweg naar de auto hebben we ons vergaapt aan alle mooie huizen die we onderweg zagen (hopelijk niet al te opvallend hahaha) en na een gezellige terugrit heb ik haar weer thuis afgezet, in de veronderstelling dat het al veel later was dan 20.30 uur.

Wat een dag zou zijn waar ik tegenop zag, werd een dag vol gezelligheid, vriendschap, verwennerijen, lieve mensen, warmte en tijd voor mijzelf.