Sinds vorige week woensdag bivakkeren Valentijn en ik op de kinderafdeling van het ziekenhuis in Delft.
Volgens mij heb ik al eerder aangegeven dat ik mij zorgen maakte om zijn groei.
Na maanden tobben kwamen we vorige week woensdagmorgen dan eindelijk bij de kinderarts. Op basis van de door ons bijgehouden gegevens (gewicht en voeding) en de eigen waarnemingen van de kinderarts werd uiteindelijk besloten dat ons kleine mannetje 's middags opgenomen moest worden.
Ondanks al onze goede zorgen (want aan de hoeveelheid aangeboden voeding lag het niet) groeide Valentijn alleen in de lengte en met zijn hoofdje, maar bleef zijn gewicht achter, waardoor hij ineens de indicatie "serieus ondervoed" kreeg. Daarnaast loopt hij in zijn motorische ontwikkeling twee maanden achter, maar dat kan ook aan het gebrek van kracht in zijn lijfje liggen. Behoorlijk confronterend allemaal, maar tegelijk ook wel fijn dat andere mensen mijn/onze zorgen deelden. Klinkt misschien raar, maar nu wordt er eindelijk actie ondernomen en kunnen we/ze hem hopelijk helpen...
Inmiddels zijn we een aantal dagen verder en zijn er allerlei onderzoeken uitgevoerd. De meest voor de hand liggende oorzaken zijn nu uitgesloten en helaas zoeken ze nu naar complexere oorzaken. We wachten dus nog steeds met spanning af.
Het goede nieuws is wel dat hij sinds vanmorgen, dankzij de verrijkte voeding die hij hier krijgt, eindelijk is gegroeid. En hoewel de artsen benadrukken dat we de oorzaak van zijn groeiachterstand nog steeds niet weten, ben ik superblij met deze groei van 105 gram! Een klein zonnestraaltje tussen alle zorgen door. En als ik zo zie welke patiëntjes hier nog meer liggen, kan het nog veel en veel erger, dus mag ik niet klagen hoor.
Ons kleine mannetje doet het verder heel goed. Hij is vrolijk, alert en supernieuwsgierig. En nu ik op deze manier heel veel tijd alleen met hem doorbreng ga ik hem nog beter kennen dan ik al deed. En dat is ook fijn. Je moet het tenslotte maar positief blijven bekijken, toch?
Hopelijk kan ik gauw melden dat we weer lekker thuis zijn. Hopelijk ook nog op tijd om zijn eerste Sinterklaasfeest thuis te vieren....
Teken van leven
1 jaar geleden
.jpg)
Ojee, toch wel even schrikken. Al is het natuurlijk fijn dat je inderdaad serieus genomen wordt en er nu naar een oorzaak en oplossing wordt gezocht. Veel liefs en sterkte, Mammalien
BeantwoordenVerwijderenwat een zorgen om jullie zoontje, sterkte!!!
BeantwoordenVerwijderenJeetje Nanna,
BeantwoordenVerwijderenIk begrijp heel goed je "zorgen" maar ook je "erkenning" dat er iets niet klopt, van de dokter.
Ik hoop dat jullie snel weer thuis zijn.
Blijf positief he Meid, dat ben je al en dat moet je blijven!
Liefs,
He bah, schrikken dit bericht. Maar wel fijn dat ie nu op de best mogelijke plek is om het in de gaten te houden en uit te zoeken. Sterkte. En ik hoop inderdaad dat jullie op tijd thuis zijn voor sinterklaas.
BeantwoordenVerwijderenEindelijk bevestiging van je moedergevoel, maar pff zo'n klein ventje in een ziekenhuisbed blijft schrikken. Hoop dat hij weer snel (en vooral gezond en gegroeid) thuis is!
BeantwoordenVerwijderenWat een naar bericht, hoe is het nu?
BeantwoordenVerwijderenHet zoontje van mijn nicht heeft iets heel ernstigs gehad en die stopte juist met groeien in de lengte.
Toen mijn zoon als baby een periode niet aankwam en wij ivm zijn reflux bij de kinderarts zaten zei hij: als er maar lengtegroei is.
Hopelijk weet je inmidels meer.
sterkte
Femke
o joh wat schrikken, ik hoop echt met je mee dat ze snel de oorzaak vinden en dat je snel naar huis mag met hem.
BeantwoordenVerwijderenheel veel sterkte hoor
gr yvonne