Gemiddeld een voldoende

Het is al laat, maar kan niet slapen. Mijn hoofd zit te vol met gedachten, dus de computer maar weer aangezet..

Het was een weekend met wisselende gevoelens. Deze week las ik op haar blog dat haar schoonmoeder zeer plotseling was overleden. Wat een schrik en verdriet, dat ik maar al te goed herken..helaas. Het bracht weer zoveel herinneringen naar boven. Ruim 14 maanden geleden, 8 dagen na de geboorte van jongste, overleed mijn eigen moeder plotseling. Geen waarschuwing, geen voortekenen, niets... De ene middag vertelt ze mij nog superenthousiast over de verrichtingen van jongste dochter in het zwembad en genieten we samen van jongste, krap 24 uur later belt mijn vader met het slechte nieuws.
Het is een hele heftige tijd geweest en om verschillende redenen is het dat eigenlijk nog wel. Inmiddels zijn we ruim 14 maanden verder, maar het gemis lijkt alleen maar sterker te worden. Zoveel nieuwe gebeurtenissen die ik niet meer met haar kan delen, zoveel wat ik haar niet meer kan vragen. Ik denk vaak aan haar, maar duw het begrip "nooit meer" weg. Het besef van "nooit meer" is te groot, komt te dichtbij.. Kun je nagaan als je een kind of je lief moet missen...

Wat mij vaak heel erg verbaast is de manier waarop ik soms heel onverwacht met mijn verdriet geconfronteerd word.. Dan denk ik dat het wel aardig gaat, maar dan lees ik zo'n bericht als bij haar en dan komt het gemis en verdriet wel weer heel hard binnen.

Mijn vader vierde daarnaast dit weekend zijn verjaardag, weer zo'n moment. Vooral omdat 'zuslief' er dan ook is. En zij en ik liggen elkaar momenteel niet zo, eigenlijk al ruim een half jaar niet. Het zal wel weer een keer goed komen denk ik dan (ik heb maar één zus), maar een oplossing is nog niet nabij.. Ik ga er verder niet over uitweiden, maar pijnlijk en moeilijk is het wel. En dat alles omdat ik eindelijk eens besloot voor mijzelf op te komen en mijn gevoelens niet ondergeschikt te maken aan een ander.. pfffff wat een gedoe hè..

Maar goed, ik noemde het in het begin al. Het was een weekend van wisselende gevoelens, want jongste dochter mocht gisteren afzwemmen voor haar A-diploma en natuurlijk waren wij met z'n allen supertrots op haar! Het was toch wel spannend hoor, want jongste dochter loopt vaak zo lekker te dromen en te kletsen, ook tijdens zwemles.. Maar diplomazwemmen is toch wel anders, ik heb haar nog niet vaak zo serieus gezien. Geen gehuppel naar de startblokken dit keer, geen gezellig geklets en gelach met andere kids...tot bijna op het laatst dan. Toen hing ze weer als vanouds heen en weer te bungelen aan het traphekje totdat bijna iedereen uit het water was om met het slotonderdeel te beginnen. Pas na een strenge blik van de meester kwam de dame het bad weer uit. Met de diplomauitreiking straalde ze, terecht, van oor tot oor..en wij deden mee!

Vandaag hadden we een rustig dagje thuis. Alleen kon ik de rust in mijzelf niet vinden.. En als ik onrustig ben kan ik niet stilzitten, dan ga ik aan de slag..en goed ook. Ik ben met van alles in de weer geweest. Manlief en de kids weten inmiddels wel: als ik zo'n bui heb moet je mij vooral maar laten gaan. Ach, om het positief in te zien, het is hier weer een stuk opgeruimder en dat is altijd goed, toch?

Ben trouwens sinds een maand of wat bezig met afvallen en dit keer serieus. Kan mij namelijk echt niet meer verschuilen achter het excuus dat het nog zwangerschapskilo's zijn. Jongste loopt alweer een tijdje parmantig rond en bovendien wil ik een gezonder leefpatroon. Vanmorgen stond de weegschaal op -5 kg gerekend vanaf mijn startgewicht en daar wordt een mens wel weer blij van...!

Al met al geef ik het weekend gemiddeld een voldoende...