Vol belangstelling en met veel warme herinneringen lees ik verhalen van zwangere blogdames met lieve kleine kindjes in hun buik en steeds bekruipt mij dan zo'n verlangend gevoel van "dat wil ik óók"... ach wie niet? Ik denk dat dat gevoel heel herkenbaar is.. Het is ook zo bijzonder en mooi om nieuw leven in je te voelen groeien en te verwachten. Ik voel mij enorm bevoorrecht dat ik dat vier keer heb mogen meemaken.
Tegelijkertijd weet ik ook dat dat bij ons niet meer zal gebeuren, een nieuw kindje verwachten en helpen opgroeien. Dat klinkt misschien wat melodramatisch, maar zo is het niet bedoeld, hoor. We hebben vier mooie lieve kinderen waarmee het gelukkig heel goed gaat. En ergens nog een lief klein engeltje dat helaas maar heel kort in mijn buik heeft mogen wonen.
Waarom is loslaten dan zo moeilijk? Het loslaten van zo'n bijzondere periode in mijn leven (ja zelfs met al die kwaaltjes...), ik heb er moeite mee. Ik kan het ook niet uitleggen aan manlief...gelukkig herkennen sommige vriendinnen het wel, dat scheelt. Een deel heeft voor mijn gevoel te maken met de hectische en emotionele periode na de geboorte van jongste, maar als ik heel eerlijk ben ben ik gewoon niet zo goed in loslaten... hoe dan ook.. (dat wordt nog wat later als de kids groter worden...).
En nu ben ik dan toch maar begonnen met het opruimen en verkopen van de babyspullen.
En ben ik niet te genieten, heb ik een brok in mijn keel en voel ik mij vreselijk ondankbaar dat ik dit allemaal zo voel.....
Teken van leven
1 jaar geleden
.jpg)
Tsja, gevoelens! Het lijkt soms wel alsof er kortsluiting is tussen je verstand en je gevoelens. Maar een beetje treuren om een voorbije periode mag best. Niet voor niets zegt het Franse spreekwoord: 'Partir c'est mourir un peu.'
BeantwoordenVerwijderenIk snap het helemaal. Met weemoed heb ik alle spullen weggedaan en verkocht. Mijn gezin is compleet maar.....Weet je wat ik vaak ook mis, dat heerlijke gebobbel in mijn buik ;-)
BeantwoordenVerwijderenIk heb dat gevoel helemaal niet. Ik ben vijf keer zwanger geweest en we hebben twee kinderen. Mezelf nog een keer de kwelling aandoen van 'gaat het wel goed' dat zal echt nooit gebeuren. Zo veel stress gaf dat.
BeantwoordenVerwijderenIk herken het hoor! Nicole heeft gelijk. Het is geweldig toch, nieuw leven, de hele fantastische ontwikkeling van zaadje naar mensje, dat hele kleine, zo vertederend.
BeantwoordenVerwijderenIk zou het nog 10 keer willen. Voor mijn gevoel. Maar verstand zegt iets anders.
Sterkte ermee!
Oh jee... verschrikkelijk herkenbaar. Ik ben vijf keer zwanger geweest en heb drie kinderen. En dat gevoel blijft! En de jongste is pas een maand *oeps*. Maar een vierde komt er hier niet hoor...
BeantwoordenVerwijderenOh ja, heerlijk die gezelligheid van dat kleine mensje in mijn buik. Zo bijzonder is dat. Ik kan het me heel goed voorstellen. Maar zodr ik denk aan die gezelligheid in mijn buik denk ik ook aan de misselijkheid, de enorme stemmingswisselingen, het gevoel dat je een walrus bent en de extra kilo's die blijven plakken. En dan wil ik heus nog wel een keertje, maar nu nog even niet...
BeantwoordenVerwijderenIk heb dat ook zo. Mijn gevoel wil absoluut nog één keer zo een minimensje dragen, beschermen, koesteren, voeden.
BeantwoordenVerwijderenIk weet niet of het er nog van gaat komen. De toekomst zal het uitwijzen.
Ik verlang daar soms zo naar. Maar dan de keerzijde is er ook nog... het is niet allemaal rozegeur en maneschijn en...
Moeilijke opgave denk ik, dat afscheid nemen van die kleine spulletjes. Ik zou het voorlopig nog niet kunnen denk ik.
@Nicole: mooi geschreven en zó waar..
BeantwoordenVerwijderen@Huize Steen: mmmm, dat getrappel wel, maar die voetbalkicks dan weer niet ;-)
@Toaske: jee meid, wat heftig...ik vond de zwangerschap van jongste daardoor ook veel spannender..
@Mammalien: precies zoals ik het denk en voel..
@Susanne: Heb net even op je blog gekeken. Nog gefeliciteerd met dat heerlijke kleine mannetje, wat een schatje!
@MamavanMeike: en toch is het alle kwaaltjes allemaal waard..maar alles op z'n tijd. Geniet lekker van je meisje! De tijd met een eerste, zo helemaal 1 op 1 is zo bijzonder..
@Sabine: er zijn idd ook dagen dat ik mijn handen vol heb aan ze ;-) ..en die spulletjes, die doe ik gewoon één voor één..
@allemaal: dank voor jullie lieve reacties. Zo fijn om het op mijn blog wel te kunnen schrijven. In real life durf ik het bijna niet eens hardop te zeggen, zelfs niet tegen mijn lief...
Ik herken het ook helemaal, bij ons komt er ook niet nog een klein mensje bij. Naast de gevoelens die jij beschrijft heb ik ook het gevoel dat er nu een fase afgesloten gaat worden, de fase van kleine kinderen, de fase dat je zelf in de bloei van je leven bent, en dat je nu een nieuwe fase in gaat van niet meer piepjong zijn en op naar komende pubers. Uiteraard zal dit ook een hele mooie periode zijn met vele inzichten, maar ik voel het nu een beetje alsof je in de herfst van je leven bent beland (hier spreken zeker nog de hormonen). Maar natuurlijk is die herfst ook heel mooi en intens!
BeantwoordenVerwijderenik herken precies wat je bedoelt. nieuw leven in je buik, zo'n hummeltje, het gevoel van ultiem geluk als je je baby voor het eerst vast houdt....ik zou ook zo graag nog een keer maar ik weet rationeel dat het niet verstandig is....en dat Manlief gesteriliseerd is maakt het ook enigszins onmogelijk ;-)
BeantwoordenVerwijderen@Liene: oef, dat klinkt al wel oud hoor, de herfst.. Maar piepjong ben ik idd ook niet meer
BeantwoordenVerwijderen@Repel: hé, misschien is dat dan de oplossing..? Maar manlief kijkt al moeilijk bij het idee alleen al ;-)whahaha