Spetterpret en waterlanders

Gisteren heeft kleine zus haar B-diploma gehaald, precies een maand na het behalen van haar eerste zwembewijs.
Dat meiske dat altijd zo heerlijk met haar hoofd in de wolken zit tenzij ze haar kont tegen de krib gooit natuurlijk dat deed zo enorm haar best.. en goed dat het ging!
Zwom grote zus een paar jaar geleden nog bloedserieus haar baantjes, jongste dochter kwam steeds met een enorme glimlach en pretoogjes voorbij spetteren. Ze kon zich nog net inhouden, maar het liefst had ze er nog bij gezwaaid ook ;-)
Moeders maakte foto's, maar helaas voor mij geen carrière als fotograaf in het verschiet. Dus u moet het doen met de foto hierboven. Ach, da's dan ook meteen de belangrijkste toch, het bewijs.

Het was een moment met een lach en een traan..
Toen jongste dochter met zwemlessen begon was ik hoogzwanger van jongste, met nog ongeveer vier weken te gaan tot de uitgerekende datum. Ik vond dat ik nog best zelf met haar naar zwemles kon. We hadden tenslotte de ervaringen met de oudste 2 dat ze tot twee weken na de 'due-date' bleven zitten en dat zou deze keer vast ook wel weer zo zijn, dacht ik zo.
Toch vonden opa en oma en manlief het niet zo'n goed idee. Ze waren bang voor een waterballet op de tribune met plotseling breken van de vliezen en zagen al helemaal voor zich hoe dat dan zou gaan met dochter in het water en zo.. Mijn moeder ging vanaf dat moment dus met kleine zus naar zwemles.

Jongste meldde zich keurig een paar dagen na de uitgerekende datum en oma en kleine zus gingen diezelfde dag en de week erna gezellig samen weer naar zwemles. De laatste keer dat ik mijn moeder zag en sprak was vlak na die laatste zwemles. Ze was zó trots en zó enthousiast en ze straalde. Zó vol leven. Exact 24 uur later was alles in één keer anders...
Drie weken later nam mijn vader die taak van mijn moeder over. Hij wilde dit in haar plaats en voor haar volbrengen. En hoewel jongste dochter daar in eerste instantie helemaal niets van wilde weten, ze wilde alleen haar oma, na een paar keer waren zij en opa beste maatjes en zag ik de band tussen mijn vader en mijn jongste dochter groeien. Met gisteren dus de bekroning.

En terwijl ik foto's nam van de diploma-uitreiking en mijn vader feliciteerde met zijn kleindochter kwam daar heel onverwachts en keihard het verdriet en gemis mijn lijf weer binnendreunen. Dit hoort zo niet te gaan. Mijn moeder, haar oma, hoort hierbij te zijn en hiervan te genieten. We horen hier met z'n allen van te genieten...
Omdat ik mijn grote kleine meisje en mijn vader en de rest van mijn lieverds niet met mijn tranen wilde confronteren heb ik mijzelf op een stil plekje weer herpakt... om daarna thuis een klein feestje te bouwen voor het meiske want dat had ze wel verdiend!

Lieve schat, lief pretje, wat ben ik trots op jou en ik weet heel zeker dat jouw oma dat ook is!