Ik en mijn aders

Zwanger zijn vond ik geweldig (ja, zelfs met alle kwaaltjes en ongemakken). Vier kleine nou ja kleine...pffff kindjes in mijn armen (niet tegelijkertijd natuurlijk) vond ik geweldig. En moeder zijn van het hele spul vind ik ook geweldig. Ook al zijn ze niet altijd even zoet, lief en meegaand ;-)

Wat ik niet geweldig vind zijn de restverschijnselen van die zwangerschappen.. Oke, ik heb striae, maar behalve dat ze niet fraai zijn heb ik er geen last van. En die bikini durfde ik toch al niet aan, dus behalve manlief en de kids is er niemand die ze ziet...

Ik heb echter ook spataderen en man wat baal ik daar van. Eigenlijk alleen op mijn linkerbeen, dus dat valt mee (dacht ik). Eerst was het alleen maar ontsierend, maar vorig jaar breidden ze zich uit over mijn bovenbeen (vooral ná mijn bevalling, go figure..) en kreeg ik er ook meer last van, van zo'n zeurend gevoel. Heel lang heb ik getwijfeld of ik er wat aan zou laten doen. Was het wel echt nodig en durfde ik dat wel? Uiteindelijk toch maar vlak voor de kerst naar de huisarts gegaan, die mij doorverwees naar het ziekenhuis. Ik heb er ruim een maand over gedaan voordat ik een afspraak durfde te maken, wat een muts hè..? Tot ik het blog van Mammalien las en aangestoken door haar moed en goede voorbeeld toch maar heb gebeld.

En vrijdag kon ik dus terecht op het spataderspreekuur. Eerst een duplexonderzoek. Dat is een duur woord voor een echo van je benen die babyecho's zijn echt veel en veel leuker. Eerst mijn linkerbeen, met die lastige aders. Moest inderdaad wel wat aan gebeuren, maar was louter oppervlakkig. Diep van binnen in mijn been was alles gelukkig in orde. Daarna mijn rechterbeen, waar ik eigenlijk geen last heb, behalve een klein knobbeltje en soms een dik been. Bij de echo bleek een van mijn aders, gelukkig niet een diepe, toch niet de goede diameter te hebben (geen idee wat de juiste afmeting moet zijn) en bleken de kleppen van die ader niet goed te werken. Vandaar ook af en toe dat dikke been blijkbaar..

Toen wachten op de arts. Die een paar vragen stelde, even naar mijn benen keek en vervolgens concludeerde dat de ongewenste aders op mijn  linkerbeen wel konden worden weggespoten en dat we voor mijn andere been een afspraak konden maken voor het laseren. Slik... Het wegspuiten viel eigenlijk reuze mee en was zo gedaan en voor het laseren heb ik nu dus een afspraak gemaakt voor over drie weken...

Hier wijkt mijn verhaal trouwens wel af van dat van Mammalien. Ik hoef voor dat laseren namelijk niet nuchter te zijn (hooguit twee uur van tevoren geen koffie meer drinken), het gaat onder plaatselijke verdoving in mijn been, het laseren en de nacontrole duren in totaal maar drie tot vier uur en ze hebben ook niet zo'n charmante kous aangemeten (dat komt blijkbaar nog). De enige voorlichting die ik kreeg waren een paar folders en een brief voor mijzelf, terwijl ik in de brief aan mijn huisarts (stiekem) las, dat ik volledig geïnformeerd zou zijn over risico's, gevolgen en mogelijke alternatieven van de laserbehandeling.. Risico's: geen idee, gevolgen: ok, staat in de folder, mogelijke alternatieven: uh...niets laten doen??

Volgens mij zijn er twee mogelijkheden.. Ofwel, dit ziekenhuis is al zoveel verder qua ontwikkeling en de chirurg is zó ontzettend goed, dat een plaatselijke verdoving voldoende is om de klus te klaren. Ofwel, ze lopen hopeloos achter en kiezen voor net zo'n behandelwijze als mijn tandarts, die na afloop van mijn behandeling constateerde na het negeren van mijn constante protesten dat het echt heel zeer deed dat de verdoving toch eigenlijk niet goed had gewerkt..
Wat denken jullie...??