Een spatterende dag

Dit zag ik vanmorgen in het ziekenhuis, nouja iets soortgelijks..
En nee, het was geen eicel, ook geen kindje in wording, of wat voor babyassociaties u er ook bij mag hebben..
Wel een echo, maar dan van mijn beenader, die spatterende beenader wel te verstaan (dat donkere rondje in  het midden)...

Na de injecties in mijn linkerbeen een paar weken geleden was vandaag mijn rechterbeen aan de beurt voor het laseren.
Vanmorgen zette manlief mij met jongste dus af bij het ziekenhuis. We waren aan de vroege kant, maar gelukkig werd ik al gauw meegeroepen. Vrolijk uitgezwaaid door jongste en manlief, ik iets minder vrolijk. ik heb het niet zo op prikken en schroeiende dingen in mijn lijf..

Eerst een intake met allemaal vragen, alvast 1000 mg paracetamol ("dan heeft u alvast een bodempje..") en de vraag "wie kunnen we op welk nummer bellen als het nodig is?". Bloeddruk gemeten en zo'n allercharmantste kous aangemeten..

En toen dus wachten tot ik aan de beurt was. Gelukkig zat ik alleen in een kamer te wachten, want net als Mammalien heb ik op zo'n moment geen zin in geklets met onbekenden. Met een half uurtje zenuwen was ik al aan de beurt. Eerst dus een echo om de ader af te tekenen. Blijk ik door mijn lange onderdanen dus extra verdovingsprikken nodig te hebben (fijn, not!) en oh ja, die ader zit bovenin vlakbij de lies toch wel wat lastiger vast. Moeten we straks wat dieper drukken (ook fijn, not!).

Maar ik moet het eerlijk toegeven.. Tijdens mijn enige ziekenhuisbevalling (van oudste dochter) in een ander ziekenhuis bij dezelfde ...Groep voelde ik mij meer een soort levende broedmachine waaruit het kuiken kind zou komen en voelde ik mij totaal niet serieus genomen. Gelukkig liep het allemaal goed af en is grote zus er gelukkig goed vanaf gekomen. Maar goed, ik dwaal af..

Dit keer alleen maar heel veel lof over het ziekenhuis én over het team dat de behandeling uitvoerde. Superbegeleiding, echt een dikke 10! En die dokter dames, mmmmmm, echt té leuk. Toen manlief later vroeg hoe alles was gegaan en ik antwoordde dat hij wat mij betreft die andere 3 aders ook wel mocht laseren, vroeg hij grommend "hmmm, was ie zó leuk..."

Maar goed, de behandeling is prima verlopen. Veel prikken (auauau), maar stiekem ook wel spannend om op dat scherm mijn eigen ader gelaserd te zien worden (gele streep in plaats van het gebruikelijke zwart/wit/grijs). Daarna heel veel lopen en met 2,5 uur vanaf het moment dat ik binnenkwam mocht manlief mij weer meenemen. Ik voelde mij goed, had geen last en liep als een kievit. En wat doe je dan, als de opvang voor de andere kids geregeld is? Juist, dan ga je lekker shoppen bij Ikea ;-) Echt, het ging prima...totdat de verdoving en de paracetamol begon uit te werken. Toen wilde ik dus wel heel graag naar huis, en wel snel.

En inmiddels is het nóg een stuk gevoeliger... En ook al heb ik mijzelf de hele dag streng toegesproken dat er een klein meisje van 2 is dat pas recht van spreken heeft, toch ga ik voor een keer maar eens wél naar mijn lichaam luisteren en vanavond een keer op tijd naar bed.. Want dat lopen ben ik nu wel zat..
Dus vanavond even geen reacties op jullie blogs, maar dat haal ik dit weekend wel weer in, hoor ;-)