Over blonde haren

Jee, en dan gaan er zomaar een paar dagen voorbij zonder nieuw logje..
Tsss, het moet niet mogen ;-)
Maar ik heb niet stil gezeten, hoor.. Druk druk druk was het hier.
Druk op werk, zo zeer dat ik ook tijdens het middagslaapje van jongste nog vanaf huis heb ingelogd en druk thuis met van alles en nog wat..
En vandaag heb ik geprobeerd om weer vriendjes te worden met mijn naaimachine en locker. We zijn weer op de goede weg ;-)
Nu dus nog even tijd gemaakt om hier en daar te reageren op jullie blogs en voor een berichtje hier.

Deze week kreeg ik op een avond namelijk ineens een ingeving..
Geen idee meer waar manlief en ik het over hadden, waarschijnlijk niets bijzonders. En toch, daar dan ineens een openbaring ;-)
Mijn van-een-afstand-bekijkende (ik dan) schoolfascinaties, vakantieliefdes, favoriete acteurs, zelfs leuke spataderdichtschroeiende dokters *grinnik* en ja zelfs mijn lieve lief, hebben allen, stuk voor stuk, één ding gemeen...hun haarkleur!
De meesten haken nu waarschijnlijk af bij het lezen van dit logje groot gelijk, want waar gáát dit over???
Maar echt, ik kon er niet over uit: ik val dus niet op blond...
Manlief keek mij aan met een blik van 'mens, doe ff normaal ja' en haalde ondertussen vast opgelucht adem dat ie niet blond is en ik, ik bleef het maar ongelovig herhalen..
Een openbaring op de donderdagavond, het moet niet gekker worden...

Nou ja, misschien de opmerking van manlief dan na mijn zoveelste verzuchting dat ik dus écht niet op blond val, dat ik dan ook niet op mijn jongste zou vallen.. Duh, natuurlijk niet, want dat zou wel heel raar zijn...
Maar natuurlijk vind ik mijn jongste wel het allermooiste en allerliefste blonde kereltje van de hele wereld...zeker als hij mij met net-wakker-geworden-coupe en een big smile stralend aankijkt van over de rand van zijn bedje...dan smelt ik wel voor blonde haren...