Mañana Mañana

Zoals jullie inmiddels wel weten ben ik nogal een lijstjesmens..
En daarnaast ook een pietje precies. Prima combinatie als je werk, gezin, familie, vrienden en nog veel meer wilt combineren. Mijn lijstjes zitten ook altijd in mijn hoofd, echt, het is hier binnen nooit stil..pffff

's Avonds, voordat ik kan slapen, schrijf ik in bed nog maar eens op wat ik de volgende dag wil doen en wat ik echt niet wil vergeten. En negeer daarbij mijn mopperende lief die zich maar weer eens omdraait, weg van het licht van het nachtlampje ;-)

Maar dit logje gaat niet over mij, of over mijn lijstjes hoor..
Het gaat over mijn lieve lieverds die ik soms toch echt wat minder lief vind en over wie ik mij soms mateloos kan opwinden. Die het voor elkaar krijgen om mij stampend en briesend (en ik geef toe, een enkele keer zelfs dreigend) te krijgen.

Waar ík de dingen liever vandaag dan morgen af heb, zijn er hier een paar die volgens mij als lijfspreuk "mañana, mañana" hebben..

Huiswerk? Spreekbeurt voorbereiden? Ach, dat kan toch morgen ook wel...? Voetbal, vriendjes, televisie, ds, en ga zo maar door, allemaal véél belangrijker..

Kamer opruimen, kleren in de wasmand? "Nee, nu even niet hoor..Ik ben nu bezig met iets anders. Echt, ik doe het straks..beloofd" Uh, niet dus..(bijna) nooit dus..
En ook het grootste kind in huis, mijn lief (dan uiteraard niet zo lief) doet aardig mee (volgens mij hebben ze het van hem). Ik zal hem sparen en hier geen voorbeelden noemen, maar geloof mij maar, verhalen te over..
Grammaticaal gezien praten ze hier het liefst in de toekomstige tijd. Regelmatig vliegen de woorden "ik ga" of "ik zal" mij om de oren..
En hier heb ik dus jullie hulp nodig. Deze week scoorde ik al een heuse tip over (avond)eten bij haar. Nu ben ik benieuwd of jullie hier nog gouden tips voor hebben...

Tenslotte nog een klein vervolg op mijn vorige logje...
het antwoord op mijn vraag aan jullie.. tatatarataaaaaaaa:

Het rugnummer van mijn enige echte eigen lief.. (dat dus op zijn buik gespeld zat??)

Er waren er twee die een gokje waagden. Maakt mij eigenlijk wel nieuwsgierig waarom de rest er niets over zei en ten tweede waarom beide dames voor de sportieveling in het blauw gingen ;-)

(Kleine toevoeging: de begintekst is natuurlijk niet heel serieus bedoeld hè.. Ik weet heus wel dat het er nu eenmaal bij hoort en dat alles leuker is dan de verplichte dingen, zelfs als je bijna v.e.e.r.t.i.g. bent... sorry schat ;-) ...)