Nieuwe hobby

Of verslaving ;-)

Al jaren kruip ik met regelmaat achter de naaimachine en maakte ik zwier-en-zwaaijurkjes vooral voor mijn jongste dochter, carnavalskleding voor allemaal, kussens en gordijnen. En af en toe denk ik aan projecten voor mijzelf. Die dan vervolgens in allerlei jeweetwel-tasjes belanden. Volgens mij is er nog niets echt afgemaakt ;-)

Naaien geeft mij een gevoel van rust en ik vind het heerlijk om van een lap stof, wat garen en knopen/rits iets moois te maken.

Met veel te lange lijstjes kom ik het laatste half jaar niet echt meer aan naaien toe. Niet voor mijn eigen gezin althans. Het blijft bij spulletjes voor de shop of reparatieklusjes voor anderen (ik kan zooo slecht nee zeggen…) en dat geeft helemaal niet. Maar die crea-kriebels bleven maar komen hahaha…

De oplossing?
Haken! Had ik nog nooit geleerd. Op allerlei blogs en op diverse sites zag ik zoveel leuks voorbij komen dat ik het graag wilde leren. Een lieve vriendin/collega leerde mij de eerste beginselen en daarna ging ik los ;-)
Maar nu heb ik dus een ander probleem, want ik kan niet kiezen wat ik wil maken…en dus zijn er een aantal jeweetwel-tasjes bij gekomen hihi. Gelukkig kun je haakwerkjes snel weer eens oppakken en hoef ik daarvoor niet alles te reorganiseren (met z'n 7-en ligt de grote tafel altijd wel vol met van alles).
En zo komt alles toch wel weer goed ;-)

Dit wordt een sjaal voor Jasmijn, bij haar nog af te maken paarse wollen winterjas ;-)

Een roze gehaakte muts (soort beanie), gewoon voor de leuk. Ze heeft inmiddels ook een lekkere warme lila met grijze versie voor buiten, die is al af :-)

Deze mooie bolletjes mochten met ons mee vanuit Madrid. Ik ben nog aan het zoeken wat ik hiervan ga maken, de kleuren zijn zo mooi! Zachtroze, petrol, lichtgrijs en een zachte kleur groenblauw...

En tot slot ben ik nog een sjaal aan het breien voor Thijmen, voor bij zijn nieuwe winterjas. Vorig jaar maakte ik een wit met blauw gemêleerde sjaal voor bij zijn donkerblauwe winterjas. Daar was hij helemaal blij mee, zo speciaal voor hem gemaakt. Dit jaar heeft hij een appelgroene jas en ik vond dat deze blauw met groene wol daar veel beter bij past. Het is echter dunnere wol, dus het breien duurt wat langer… Het is nog niet heel koud, maar de komende twee weken hoop ik de sjaal wel af te kunnen maken :-)

Blogswap 2013

Ik was dan niet vaak in blogland aanwezig, maar de leukste blogactie van het jaar liet ik natuurlijk niet aan mijn neus voorbij gaan.. Ook dit jaar deed ik dus weer mee aan de blogswap die door Lynda werd georganiseerd.
Ik vind het gewoon ontzettend leuk om iets te bedenken voor een ander en dat dan leuk in te pakken en met spanning uit te kijken naar de reactie van diegene. En natuuuurlijk vind ik het ook leuk om zelf iets te ontvangen. Ik kan als een kind zo blij zijn met mooi ingepakte leukigheidjes ;-)

Mijn pakketje voor Mieke van het blog kidsroomzuid zag er als volgt uit toen het de deur uitging:

Verpakt in een knalroze doos met witte stippen ;-) Ze keken bij de B.runa hun ogen uit hahaha...
Een foto van de inhoud had ik niet gemaakt, want ik ging ervan uit dat ik mijn pakketje wel op de betreffende blog zou terugzien, of in ieder geval een reactie dat het was aangekomen. Helaas geen van beiden … :-( Ik hoop dus maar dat ze er blij mee waren..
Wat erin zat? 4 gehaakte onderzetters (grijs en wit), lint, een C.ars-boekje voor haar zoontje, servetten, kersthangers van klei en van het laatste kadootje weet ik helaas niet meer wat het was (het was een te drukke periode)...

Natuurlijk kreeg ik ook iets leuks terug. De dag voor de Sint kwam er een grote envelop. Door de drukte rond Sinterklaas en twee zieke kindertjes die heel veel zorg en aandacht vroegen kon ik de envelop pas iets later openmaken.
Wat erin zat:

Allereerst een lieve brief van Ingrid. En dan al die prachtig ingepakte cadeautjes! 

Het tijdschrift " Daphne's Diary". Ik had het al eens gespot in de boekhandel, maar gek genoeg nog nooit ingekeken. En het is ontzettend leuk! De komende week nog twee dagen werken en dan ben ik heerlijk vrij tot 6 januari. Dus ruim de tijd om allerlei leuke dingen te gaan maken. Met mijn jongste dochter, want die vind het tijdschrift ook helemaal super. De houten bordjes (huisje, boompje, hartje) zijn met de bijbehorende krijtjes al ingepikt door de jongste 3 en er wordt naar hartelust op gekleurd :-) En de servetten liggen klaar voor de kerst. 

Verder kreeg ik nog echte Chinese thee, meegebracht door de zoon en schoondochter van Ingrid die daar wonen. Nog niet geproefd, maar daar ga ik zeker van genieten! Op mijn werk ontvangen we regelmatig delegaties uit China, dus deze link vind ik wel erg toepasselijk. Aan de brief zat ook nog een klein flesje geknoopt met geurend water. Ik hoop dat Ingrid nog even wil toelichten waar dit voor bedoeld is, zodat ik het voor de juiste doeleinden gebruik haha..

En tenslotte een mooie houten ster die inmiddels hangt te pronken aan de stolp op de lage tafel, zo mooi!

Ingrid, enorm bedankt voor het leuke pakket!! Helaas heb je (nog?) geen blog, maar wie weet komt dat nog een keer ;-) Ik ben nu natuurlijk wel extra nieuwsgierig naar je. 

En Lynda, heel erg bedankt voor de organisatie van deze fantastische actie!! Ik las dat je de instaswap in 2014 ook in de zomer wilt organiseren, dus wie weet doe ik daar dan ook wel aan mee ;-)

Wat deed ik in de tussentijd…

Dit keer een anders dan anders blogje.
Zo lang geleden alweer en weer zo veel gebeurd. Daarom een hap-snap verhaal met hier en daar een fotootje, zodat jullie kunnen lezen waar ik dan zo druk mee ben geweest ;-) En natuurlijk ook om het voor mijzelf weer eens op een rijtje te zetten, altijd leuk om later terug te lezen zeg maar…

Sinds april…
- waren we in het voorjaar getuige van de geboorte van twee lieve lammetjes. De kinderen keken hun ogen uit en wij ook. Mijn bevallingen gingen er toch iets anders aan toe haha;
- gaf onze oudste dochter met drie vriendinnen een spetterend feest voor heel groep 8 (48 bijna pubers) in een Hollands thema. Of ik ' even' vier jurken wilde maken. Tuurlijk schat ;-)
- ontmoette ik voor mijn werk heel veel Japanners, waaronder zelfs een Japanse minister (altijd leuk);
- ging ik voor dat werk (op het gebied van internationalisering) ook naar Brussel en vond ik zelfs het verplichte netwerken een leuke uitdaging (ik denk namelijk altijd dat ze toch echt niet op mij zitten te wachten…). Volle dagen met bijeenkomsten, maar enorm genoten. De kinderen vonden het wat minder dat mama ineens drie dagen weg was, dat zijn ze niet gewend. Zo word je ineens wel veel meer gewaardeerd na thuiskomst, dus misschien moet ik dit vaker doen?;
- vierde ik na jaren weer eens wat uitgebreider mijn verjaardag. Maar dan op mijn manier, heerlijk met mijn vriendinnen en een superlekkere high tea. Voor herhaling vatbaar!;

- heb ik inmiddels hulp in de huishouding;

- ging ik met mijn oudste dochter ter afsluiting van haar basisschoolperiode een lang weekend naar Londen!! Ze mocht, net als haar grote broer destijds, kiezen voor een stad in Europa, gekoppeld aan een passie. Nou is ze al heel erg lang weg van Londen en Engeland zonder er ooit te zijn geweest, en verder wilde ze dolgraag een musical op West End zien. We hebben ons vier lange dagen vermaakt (wilden bijna niet meer terug) met als klap op de vuurpijl kaartjes voor Mamma Mia in het prachtige Novello Theatre. Met behulp van een geweldige reisgids (100% Londen) kwamen we op plaatsen waar zelfs ik nog nooit geweest was, echt een aanrader om het op deze manier te doen;

- gingen we met ons gezin en met vrienden van ons naar een megacamping in Frankrijk en hadden we, ondanks wat twijfels vooraf, een geweldige tijd! Lekker veel zon, genoeg te doen voor alle leeftijden binnen ons gezin, leuke dingen gedaan en vooral met en van elkaar genoten en viel het met die megacamping heel erg mee. Goede keuze dus!;

- moest ik toch nog onverwachts afscheid nemen van een hele dierbare vriendin. Ik kan alleen maar zeggen dat ik diep respect heb voor haar keuze en dat ik er trots op ben dat ik haar vriendin mocht zijn, hoe zwaar het vaak ook kon zijn;
- hebben we -eindelijk!- die gezinsfotoshoot gedaan die al zo ontzettend lang op mijn wensenlijstje stond. Helaas waren mijn lief en onze jongste rakker de dagen voorafgaand aan de shoot behoorlijk ziek geweest en dat was goed te zien aan het snoetje van Valentijn. En hij had al zo weinig reserves.. Inmiddels heeft hij het wel weer ingehaald hoor, maar ik denk nog wel aan een tweede fotopoging alleen met hem. Voor de rest zijn de foto's heel erg mooi geworden en ben ik megatrots op mijn mooie gezin!!;

- heb ik, met hulp van een vriendin/collega, eindelijk leren haken en heb ik er nu weer een nieuwe hobby bij. Ach, toch tijd zat ;-)
- ging ik na mijn verblijf in Brussel een dag na thuiskomst alweer met het vliegtuig. Dit keer met de PV van mijn lief z'n werk naar Madrid voor drie volle dagen. Niet verkeerd! Mooie stad, heerlijke tapas en wat een geweldig leuke collega's met aanhang bleek hij te hebben. We hadden echt een klik en ook hier heb ik enorm genoten!! Opa en oma zorgden er thuis voor dat alles op rolletjes liep, een echt cadeautje;

- vierde Thijmen zijn vijfde verjaardag, voor het eerst ook een feestje op school. En denken we nu na over zijn eerste kinderfeestje…;
- vierde Jasmijn, mijn heerlijke hoofd-in-de-wolken-kind, alweer haar tiende verjaardag. Mensen, waar blijft de tijd pfffff;
- is het deze maand alweer vijf jaar geleden dat ik plotseling afscheid moest nemen van mijn superlieve, geweldige moeder. En is het pas vijf jaar geleden, zo dubbel voelt het… Onze tekst in de advertentie zegt het wel zo'n beetje vind ik:
We miss you a little
I guess you could say
A little too much
A little too often
A little more every day
Maar het is zoals het is en daar doe je niets aan. In haar geest ga ik verder…;
- dronk ik voor het eerst sake. Niet echt een bijzondere smaak vind ik, maar jeetje als je daarna opstaat, dan voel je die 65% wel hahaha;
- gingen mijn lief en ik weer eens net als vroeger een dagje naar de Woonbeurs waar we Ineke van &Styling hebben ontmoet. Ze heeft ons geweldige ideeën gegeven voor een metamorfose van de kamer van onze twee jongste deugnieten. Er staat nu nog van alles en nog wat bij elkaar, maar zodra ik wat meer tijd heb ga ik graag met deze klus aan de slag. Ik lees al heel lang bij haar en ben helemaal weg van haar smaak en stijl, maar om haar nu in het echt te ontmoeten was wel apart hoor. Ik hoop dat ze mij niet al te raar vond met mijn enthousiasme. Wat een leuk en mooi mens!;
- moeten we binnenkort afscheid nemen van onze nieuwsgierige, lieve, zwarte jeweetwelkater die al 16 jaar ons maatje is. Hij heeft een tumor en zal niet meer beter worden. We verwennen hem maar zoveel mogelijk en houden hem goed in de gaten;
- en deed ik volgens traditie weer mee met de jaarlijkse actie van Lynda, de blogswap! Blijft leuk om een pakketje samen te stellen voor iemand die je niet kent. Bij mij zaten er wat breekbare dingen in, dus voor de veiligheid toch maar gekozen voor pakketpost in plaats van brievenbuspost. Vandaag gepost en nu maar hopen dat ze het leuk vindt……. #duimduimduim;
- en nog veel, heel veel meer…;
- tot gauw!

Genoeg

Ik heb er genoeg van...

Genoeg van mijn onzekerheid.

Genoeg van de extra kilo's die ik meezeul. En dat zijn er, vooral de laatste paar jaar, steeds meer :-(

Genoeg van gedoe met familie, de mijne.

Genoeg van "je nooit goed genoeg voelen" voor die familie.

Genoeg van mijzelf altijd op de laatste plaats zetten (en ja, dat doe ik zelf, maar toch...).

Genoeg van die onrust in mijn hoofd en het altijd maar moeten.

Genoeg van mijn fictieve masker, van het altijd maar alles weglachen en zeggen en doen wat anderen graag horen en zien, maar in werkelijkheid met een grote snik rondlopen, maar het aan niemand laten zien.

En zo kan ik nog wel even doorgaan... Ben er zooo klaar mee..!

Ik realiseerde mij dit weekend dat ik twee dingen kan doen: mij erbij neerleggen en dan zal het nooit veranderen. Sterker nog, dan zal het volgens mij alleen maar lastiger worden. Of ik kan er wat aan doen. Dat klinkt banaal, maar zo simpel is het wel. Om te zeggen dan he, niet om te doen...

Ik weet het. Ik kan niet veranderen door weer een nieuw dieet te volgen of wat dan ook. Maar wel door een combinatie van meer (veel meer) bewegen, en door een manier te vinden om om te gaan met mijn emoties in plaats van ze weg te eten... 

Sommige dingen kunnen je niet veranderen en dat is voor iemand die graag de controle heeft verdraaid moeilijk. Accepteren dat het gezin waar ik uit kom verder lijkt te gaan zonder ons, zonder mijn gezin, dat kan ik niet en ik vraag mij af of ik dat ooit ga kunnen. Als mijn moeder nog had geleefd was alles anders geweest en dat is heel wrang. Mijn vader heeft een nieuwe liefde, al twee jaar nu en ik ben blij dat hij niet alleen is, maar hij leeft voornamelijk voor zijn nieuwe gezin. En met mijn zus heb ik eigenlijk ook niet veel contact. Wat eens was is niet meer en daar moet ik echt eens mee dealen. Want ik wil niet langer mijn geluk ophangen aan de betrokkenheid van mijn vader en zus, of liever gezegd het gebrek daaraan. Ik heb een prachtgezin waar ik ontzettend trots op ben en zij verdienen een vrouw en moeder die er helemaal voor hen is, maar die ook van zichzelf houdt en voor zichzelf kiest. Die weer geluk kan voelen tot in haar tenen en die eindelijk eens afrekent met dat terechtwijzende stemmetje in zichzelf.

Dus genoeg van dit alles. Tijd voor een nieuwe start!

Ondanks dat ik bijna niet zichtbaar was in blogland las ik af en toe wel hier en daar mee.

Wat zijn er een stoere en moedige vrouwen die hun verhalen durven delen. En wat hebben jullie allemaal meegemaakt. Verlies in allerlei vormen. Waar zeur ik dan over denk ik dan?

Het geeft mij nog meer reden om mijzelf een schop onder mijn kont te geven. 

Vandaar dat ik nu elke morgen om 6 uur opsta. En geloof mij, als avondmens valt dat 's morgens echt niet mee ;-) Sportkleding aan, muziek aan en dan 45 minuten op de crosstrainer. De eerste keer vond mijn lijf wel leuk, de volgende keren wat minder. Maar wat wil je, als je lijf niets meer gewend is... Toch zet ik door. En zet ik mijzelf letterlijk op de eerste plaats. Eerst trainen, en dan is er tijd voor de rest van het gezin en voor werk. En dat voelt goed. Beter dan als sluitstuk van een drukke dag nog ergens tijd vinden om te sporten terwijl ik nog zoveel zou willen doen. 

De eerste stap is gezet.

De volgende stap is om na het bereiken van mijn eerste streefgewicht te beginnen met hardlopen. Ja echt, ik kijk er zelfs naar uit na alle enthousiaste verhalen op allerlei blogs. Vooral Francine en Repel zijn een enorme inspiratie hiervoor, door hun strijdlust en positieve instelling. (Lieve Repel, ook via deze weg heel veel sterkte met je herstel). Tegelijkertijd vrees ik het, het lopen, weer door datzelfde stemmetje in mijn hoofd. Dat kan ik toch eigenlijk niet?
Who cares... E.vy staat al op mijn I.phone, dankzij een ijverige lief, en zwaar of niet, ik ga ervoor. Maar eerst maar eens goede vriendjes blijven met mijn crosstrainer...

Kerstknuffel

Dit jaar organiseerde Lynda weer zo'n geweldige kerstknuffelactie (dank je wel Lynda!!). Vorig jaar deed ik voor het eerst mee en dat was zó leuk dat ik mij dit jaar weer had aangemeld :-)

Ik mocht een knuffelpakket bedenken voor Ria van het blog It's me. De grootste uitdaging was nog wel dat het pakketje door de brievenbus moest passen ;-) Heerlijk om allerlei verrassingen te verzinnen voor iemand die je niet persoonlijk kent, maar die je wel iets moois gunt.

Zelf kreeg ik op dinsdag een verrassing van Pietrik van het blog Blomkje en Wenje.  Heel toepasselijk, aangezien ik met een echte Fries getrouwd ben ;-) Het pakketje kwam een dag later dan de 17e, maar beter getimed kon niet, zo liet ik haar al weten. We hadden die dag met onze jongste telg een afspraak in het ziekenhuis en dat is toch altijd spannend. Gelukkig ging het allemaal goed, maar het had wel de nodige stress gegeven. Hoe welkom is dan zo'n mooi gebaar dat je bij thuiskomst aantreft...

Een prachtige nostalgische kaart met een lief persoonlijk bericht, een heerlijk geurend linnen zakje en de 101 Woonideeën. Je slaat de spijker op zijn kop, Pietrik. Met mijn drukke leven neem ik veel te weinig een momentje voor mijzelf... Ik heb er al even snel doorgebladerd, wat een inspiratie. Dit weekend ga ik er eens even goed voor zitten. Bedankt voor je lieve woorden en het leuke pakket!!


P.S. Ik lig vaak overhoop met Blogger als ik een reactie bij iemand wil achterlaten. Dan heb ik een bericht getypt, druk ik op 'publiceren' en dan poef...bericht weg. Om moedeloos van te worden pffff... Hebben jullie hier ook last van??

Kleine jongetjes worden groot

Vorige maand bereikte Thijmen een nieuwe mijlpaal.
Vier jaar, dus tijd voor een nieuw avontuur op de basisschool...!

Na een geweldige tijd op de peuterspeelzaal was het tijd om afscheid te nemen.
Hij zat op de Buitengroep. En dat betekende er iedere week op uit naar bos, strand, kinderboerderij, speeltuin etc. Hun motto: "slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel". Geweldig toch?!!
Hij heeft geweldige avonturen beleefd, veel ontdekt en vooral heel veel genoten. Gelukkig namen de juffen ook de tijd om alles vast te leggen op beeld, zodat wij thuis een beetje konden meegenieten (en de verhalen of de vieze kleren soms wat beter konden plaatsen hahaha).
Maar met vier jaar zat dit avontuur er dus op. Op naar een nieuwe!
Voor het afscheid hadden we uiltjes met inhoud geknutseld (idee opgedaan op het www) en mijn stoere mannetje glom van trots bij het uitdelen :-)


En toen was het dus tijd voor de "grote school" :-)
De juf kwam eerst een keer bij ons thuis, om kennis te maken. Ik ken haar al (ze was ook de juf van Jasper en Jasmijn), maar voor Thijmen was ze nieuw. Ook hier was de klik er gelukkig en hij had er wel zin in.
De eerste ochtend mocht Valentijn bij gebrek aan oppas ook mee en met z'n 3-en namen we plaats in de kring. "Grote" broer vond het heel erg spannend en durfde bijna niets te zeggen. Kleine broer daarentegen was helemaal niet overdonderd en kon maar met moeite stil blijven zitten. Zoveel mooie dingen om ons heen, daar kon je toch niet van afblijven ;-) Na de kringopening ging alle kinderen hun eigen gang en Thijmen bleef lekker veilig in de buurt van zijn kleine broer. Al gauw voelde hij zich ook op zijn gemak en ging hij met de anderen spelen.
Kleinste broer en ik gingen samen naar huis, voor wat één-op-één aandacht. Ook fijn :-)


 
Inmiddels gaat Thijmen alweer ruim een maand naar school en heeft hij het super naar zijn zin.
En toen was er nog maar één spookje thuis...maar wat voor één ;-) !!

Eindelijk weer een logje

Hmmm, de laatste keer dat ik een logje plaatste was het medio april. Mijn voornemen om weer wat vaker een bericht te plaatsen heb ik niet echt waargemaakt.
Toch hebben we hier echt niet stil gezeten, hoor... Bij ons is altijd wel iets te doen ;-)

Zo vierde Jasmijn in april haar Eerste H. Communie.
Een heel bijzonder moment en ze straalde de hele dag ♥

Ons kleinste mannetje leerde lopen.
Eerst aan de hand, wiebelig en wel, en op mooie stoere schoenen. Sinds een paar weken loopt hij helemaal los. Hij vindt het heerlijk om zo meer vrijheid te hebben. En met zijn nieuw verworven vaardigheid hebben wij ook een heel ander jongetje in huis gekregen. Hij is enorm eigenwijs, haalt meer gevaarlijke kunsten uit dan de andere vier ooit bij elkaar hebben uitgespookt. Hij straalt gewoon een en al ondeugd uit, heerlijk om te zien!

Sarah vierde haar elfde verjaardag. Ze noemde het haar tienerfeest en we organiseerden een heerlijke high tea voor haar vriendinnen. Daarna gingen ze gezellig naar de film. Het was een middag vol gegiebel, gesnoep en gelach. Dit was haar laatste verjaardagsfeestje op deze manier. In groep 8 vieren ze met een paar groepjes steeds een klassenfeest met thema voor de hele klas. Ze zijn al druk aan het brainstormen...

We hebben naar het Nederlands elftal gekeken, naar de Tour de France en later ook naar de Olympische Spelen. Onze mannen houden nogal van sport ;-)

In juli gingen we op vakantie naar la douce France. Voor het eerst met ons gezin in een tent. Manlief pakte het direct goed aan door een eigen tent aan te schaffen. Of liever gezegd: eerst een aanhangwagen gekocht, toen een kampeerplaats gereserveerd en oh ja, daarna een tent met alle toebehoren aangeschaft ;-)
Ongelooflijk, wat een enorme hoeveelheid spullen heb je nodig voor 7 man...pffff. Maar alles ging mee en wat hebben we genoten...!
Bij mooi weer buiten eten en spelen, bij "minder mooi weer" alle activiteiten binnen. En geloof me, we hebben behoorlijk wat regen gezien. Het was een uitdaging die we met z'n allen glansrijk hebben doorstaan. Ik ben trots op ons gezin!

Quatorze juillet vierden we in een klein dorpje in de buurt, waar de jongsten zich uitleefden met echte trapauto's,

de meiden rondsnuffelden tussen de tweedehands spulletjes ('vide grenier') en Thijmen niet was weg te slaan bij de bootjes van gerecycled materiaal.

We bezochten twee prachtige kastelen, Chenonceaux en Chambord, waar onze kinderen het allemaal reuze interessant vonden en geweldig mee deden.

Deze zomer kroop ik eindelijk weer eens achter de naaimachine om iets moois voor Jasmijn te maken. Ik had voldoende werk voor anderen gedaan, maar wat heerlijk om weer eens iets voor mijn eigen meisje te kunnen maken. Een rokje en een echte zwierjurk met de patronen van Collie-collie. Ze heeft ze in Frankrijk volop gedragen...

Tegen het einde van de zomervakantie brak Jasper tijdens een onstuimig spelletje strandvoetbal zijn middelste teen. Auauau, zeer pijnlijk, en voor hem ook heel sneu, toen hij hierdoor de feestweek met bijbehorende kermis moest missen... Inmiddels is hij gelukkig weer helemaal hersteld.

Medio september hebben we afscheid genomen van onze lieve oppas. Ruim 8 jaar lang heeft zij één dag per week voor onze kinderen gezorgd en hebben we lief en leed met elkaar gedeeld. Gelukkig blijven we wel contact houden en hebben we een nieuwe lieve oppas gevonden in haar dochter, die inmiddels ook alweer een hele tijd een goede vriendin van mij is.

Deze week heb ik mijn blog een facelift gegeven.
Nu de komende maanden maar eens proberen of ik met mijzelf hetzelfde kan doen ;-)

Ik ben de afgelopen maanden zo nu en dan wel eens bij jullie langs geweest hoor, maar heb weinig reacties geplaatst. Ik hoop daar de komende tijd weer wat meer tijd voor te hebben, nu ik weer wat beter in mijn vel zit...

Liefs,

Nanna

Trots 2.0

Vandaag was de dag waar we al maanden naar uitkeken. Mijn lief voorop.
Na maanden van voorbereiden en trainen, trainen, trainen was vandaag de dag van zijn allereerste Marathon.
42 km door de straten en bossen van Rotterdam.
Hij was er klaar voor, dat voelde ik. En dat wisten we ook wel na de trainingsloop van 30 km laatst. Maar na de griepinvasie in huize Nanna vorige week was het toch spannend hoe het met zijn conditie stond. Ook al had hij dan "alleen maar" last gehad van een stevige verkoudheid, wat verhoging en spierpijn en gelukkig niet van die gevreesde ruim een week durende griep...

Het was koud vandaag en gelukkig bleven de jongste drie bij opa en oma.
Ik ging al vroeg op pad met Jasper en Sarah. Eerst met de auto naar Kralingen waar we de auto bij het werk van manlief parkeerden. Hup in de metro naar het eerste punt. Was wel weer even wennen met het openbaar vervoer hahaha #gedoemetkaartjesendeurtjes

Gelukkig waren we op tijd, maar het was nog een hele toer om hem tussen die grote mensenmassa te herkennen. Vervolgens zijn we met gebruik van de metro op verschillende punten gaan aanmoedigen.
Ik had mijn camera wel meegenomen, maar was veel te veel bezig met hem om aan foto's te denken. Ik wilde hem in de ogen kijken om te zien of het allemaal goed ging, wilde zien hoe hij liep en in een paar steekwoorden horen hoe het ging. De camera was daarbij alleen maar een belemmering...
En het ging goed vandaag. Het lopen oogde soepel en hij voelde zich goed zei hij. Maar bovenal zei zijn blik voldoende. De blik in zijn ogen gaf mij het vertrouwen dat het goed zat. Meer dan woorden konden zeggen.

We zouden elke 5 km via de sms een update krijgen van de tijden, maar de tussentijden van de 10km en 15km heb ik nooit doorgekregen, dus dat was nog wel even spannend. Wat was er gebeurd? Was hij uitgevallen? Uiteindelijk bleek het gelukkig alleen maar een technisch mankement..

Ruim over de helft bij Blaak. Hij ziet ons.

Fijn, hij kan nog lachen. Gaat goed.

We stonden bij Wilheminahaven, Slinge en Blaak en onze laatste stop was op de Coolsingel, 150m voor de finish. Wat een sfeer en wat heb ik toch een diep respect voor alle lopers! Echt, petje af..!

Via mijn vader werden we tussentijds geïnformeerd over de vorderingen van P. in het Kralingse Bos zo rond de 37 km. Hij liep nog steeds netjes op schema. En toen was het wachten op zijn aankomst.

Het zien van al die lopers het laatste stukje naar de finish en het wachten op mijn lief zorgde al voor een brok in mijn keel, wat ook nog eens werd versterkt toen hij bij het langskomen nog even stopte voor een onverwachte dikke zoen en vervolgens weer op weg ging naar de finish *slik*

(later bekende hij dat zijn benen na die korte tussenstop bijna niet meer vooruit wilden komen...) 

Het bewijs

Uiteindelijk volbracht hij zijn eerste Marathon ever in een geweldige tijd van 3 uur, 4 minuten en 5 seconden!! Ik ben trots 2.0 ♥! 

Ook op Jasper en Sarah trouwens, die op deze koude dag zonder mopperen en vol enthousiasme hun vader steeds hebben aangemoedigd...

Trots!!

Wie had dat gedacht...
Begin december kwamen we thuis na een onverwachts maar broodnodig ziekenhuisverblijf. Wat was je dun en wat kon je nog weinig. Je ogen zeiden genoeg, maar je lijfje wilde, nee kon, nog niet meedoen.
Begin januari startten we met wekelijkse fysiotherapie en sloeg de speciale voeding echt aan. We hebben samen hard gewerkt, met het hele gezin, maar jij het meest.
En sinds een aantal weken sta je dus heel fier, zij het nog wat wiebelig, op je benen en kijk je vanaf een hele andere hoogte de wereld in. Je glundert en je maakt de hele boel onveilig.
En ik? Ik geniet met volle teugen van je! Ik ben zo trots op je, lieve schat! Wij allemaal! Ga vooral zo door...

Op bezoek bij Nicole

Een tijdje geleden ontving ik via FB een uitnodiging van Nicole voor de opening van haar nieuwe galerie. De opening was op 1 april (geen grap), maar we vierden die dag juist de 11e verjaardag van Sarah. Gelukkig voor mij en de andere enthousiastelingen die de 1e niet konden komen, hadden we gisteren een herkansing!

Eerst een verplicht rondje op de sportschool gedaan. Anderhalf uur zweten en zwoegen. Ik ga sinds begin februari drie keer in de week naar de sportschool en ben best trots op mijzelf. Nog steeds, of liever gezegd weer, druk bezig met afvallen, nu op de juiste manier. En met resultaat :-) Ben er best trots op dat ik inmiddels al 10 kg ben afgevallen... Nog 2/3 van het aantal af te vallen kilo's te gaan :-(, maar ik ga stug door!

Thuis snel gedoucht en samen met Jasmijn van 8 op naar Woerden. We waren er eigenlijk best snel vond ik, al had onze navigatie wat moeite met het laatste stukje ;-) Stonden we samen met onze bos bloemen op een voor ons gevoel verlaten terrein, oei...
Na een klein blokje om zag ik een bekende poster met Tildaspulletjes hangen, yes we waren er! Terwijl we het gebouw binnen gingen werd onze aandacht al getrokken door de prachtige jurkjes die we verderop aan een kast zagen hangen. Ik vond het opeens toch wel spannend.. Ik volg Nicole's blog al een tijdje en heb ook al een aantal patronen van haar aangeschaft (nu nog de tijd nemen om ze uit te voeren). Ik ben helemaal weg van haar creaties en geniet altijd volop van haar verhalen, en nu was ze daar.. Slik, wat ging ik zeggen..? Mijn getwijfel was echter volstrekt overbodig. Wat was het gezellig en wat hebben we heerlijk gekwebbeld. Nicole, Remco en Bridget waren ontzettend aardig en ik heb echt genóten!!
Jasmijn was nogal stil en zat alles vanaf een afstandje te bekijken. Limonade en koekje liet ze zelfs staan. Echt niets voor haar. Normaal is het een echte kwebbeltante en een spring-in-'t-veld. Ik had gedacht dat ze wel nieuwsgierig zou zijn naar Bridget, maar ze was zo rustig. Toen we de jurkjes wat beter gingen bekijken en ze er zelfs één mocht uitzoeken en passen trok ze wat bij.

(foto geleend van Nicole)

Ze heeft uiteindelijk een prachtige jurk uitgezocht (onze foto volgt) en nog een leuk knutselproject, een tas van Tilda, die we nog gaan maken samen.
Daarna was het toch echt tijd om weer te gaan.
Nicole, Remco en Bridget: bedankt voor een heel gezellig bezoek en heel veel succes!!!

Jasmijn en ik hebben daarna samen nog wat gegeten in de buurt en op de terugweg in de auto viel ze vrijwel direct in slaap. Dacht ik gistermiddag nog dat ze wat buikpijn had van de zenuwen, gisteravond bleek het gewoon griep te zijn. Arm meisje...
Een voor een krijgen ze hier griepverschijnselen... Hopelijk ontspringen mijn lief en ik de dans. Hij vanwege de aankomende marathon waar hij al zo lang voor traint en ik, want ja, er moet toch iemand voor F.lorence N.ightingale spelen...? ;-)

We zijn er nog ;-)

En dan is het zomaar eind februari.
En wordt dit mijn eerste logje in het nieuwe jaar, oei... *fronst*

Het is druk hier, behoorlijk druk. Met werk, kinderzaken en daarbij allerlei afspraken voor ons jongste mannetje, sporten (om dit lijf na vijf kinderen nog enigszins in vorm te krijgen), opruimwoede, en allerlei bijkomende zaken. Twitter en Hyves heb ik zo ongeveer opgegeven, Facebook bijwerken lukt nog net en onze inbox loopt sneller vol dan ik 'm kan legen. Hoe houden anderen toch altijd alles bij..?

Met Valentijn gaat het gelukkig goed.
Hij reageert prima op de aangepaste voeding en de fysio, maar mijn zorgen zijn nog niet weg. Het kost veel tijd en energie om hem zijn achterstand te laten inhalen, al ben ik zó blij dat ik er nu weer wat aan kan doen. De meeste onderzoeken zijn afgerond zonder dat er iets bijzonders is uitgekomen. Ze zijn nog met één onderzoek bezig en dat is behoorlijk spannend, maar voor nu kan ik niets anders doen dan die zorgen maar even ver weg in een laadje stoppen en er niet aan denken. Het komt goed. Vast.

Om onze afwezigheid een klein beetje goed te maken volgen hier onder een paar fotootjes.
Voor het geval jullie benieuwd zijn hoe onze kleinste mannen er nu uit zien ;-)

Nu nog iets leuks en ongecompliceerds bedenken voor een volgend logje.....

Kerstknuffel

Dit jaar deed ik voor het eerst mee met de groepsknuffel van Lynda.
Met alle drukte hier in huis ben ik er snel aan begonnen. Wat was het leuk om een pakketje samen te stellen voor iemand die ik niet ken. Tegelijkertijd was het een goede afleiding. Ik hoop zó dat ze het leuk vindt...

Afgelopen zaterdag kwam er voor mij een pakje binnen. Spannend..!!

Twee dagen lang heeft het liggen wachten op de kast. Ik was zó nieuwsgierig naar de inhoud en naar de afzender, maar steeds als ik even wilde spieken was er wel iemand hier in huis die dat tegenhield ;-)

Maandag gaf Lynda het startsein en kon ik de envelop dus eindelijk openmaken.

Benieuwd? Kijk maar even mee...

De verpakking zag er al zo mooi uit en er zat ook een hele brief bij.

Wat een leuk begin...

 De eerste schatten. Misschien hang ik wel een paar kerstballen

op met dit lint. De sleutel heeft al een prominent plekje gekregen.

Wit met zilveren servetten. Die staan straks erg mooi op onze kersttafel.

De kaart hangt nu in de keuken. 

 Prachtige kerstkaarten. Ik ga nog maar eens heel goed nadenken of ik ze wel wil versturen ;-)

Voorlopig genieten we er lekker zelf van. Heerlijke inspiratie!

 We moesten allemaal erg lachen om de kaart met de olifant. Mijn vader is binnenkort jarig (65) en de meiden vinden dit wel een mooie felicitatiekaart voor hem :-)

De sleutel combineert heel mooi met het grijze bonthart en de vilten laars

Lieve Ingrid, wat heb je mij verwend zeg! Ontzettend bedankt voor al het moois dat ik van je kreeg. Ik ben er héél blij mee. Ik heb je blog opgezocht en ik ga je zeker volgen. Wat een sfeer en wat maak je fantastische foto's!

En Lynda, bedankt voor het organiseren van deze waanzinnige actie. Volgend jaar doe ik heel graag weer mee hoor.

Dit jaar hebben we trouwens besloten om geen grote kerstboom in huis te halen.

Thijmen is steeds druk bezig met zijn treinen en neemt soms de halve woonkamer in beslag ;-) Met Valentijn ben ik vaak spelenderwijs aan het oefenen voor zijn motoriek. Met z'n zevenen hebben we de ruimte hard nodig.

Toch miste ik de sfeer, dus heb ik overal kleine hoekjes gemaakt. Hieronder zie je er een paar..

Een mooi sfeerhoekje bovenop de afzuigkap.

Dit keer een kerstthema in de wissellijst met allerlei bijdragen uit blogland:

allereerst natuurlijk de kaart van Ingrid, de lijst is van Hennie (R.oom 17), de kerstboom van Heidi (Z.emz)

en de zinken letters van Karin (Z.ink en Zo)

 Twee kleine boompjes in de vensterbank.

De potten zijn geverfd en bestempeld.

Sterren aan een mooi grijs lint boven een whitewash krans

Een vilten laars van Heidi in een metalen hart voor het raam.

Ik ben fan!

In de sfeer van deze actie besloot ik heel impulsief, buiten de groepsknuffelactie om, nog een extra pakketje te maken, voor een lief blogdinnetje. Nu maar hopen dat de postbode onderweg niet verdwaalt...

Nog één dag werken en dan ben ik heerlijk een weekje vrij.
Ik kijk er enorm naar uit...

Fijne feestdagen allemaal!!



Hij doet het goed

Alweer ruim een week thuis. Wat voelt dat goed zeg!
Ons gezin is weer compleet, al heeft het plotselinge ziekenhuisbezoek van Valentijn wel zijn sporen nagelaten. Thijmen zei op een morgen "Mama, jij mag niet meer naar de dokter hoor, want dan mis ik jou en dan moet ik heel erg huilen". En Sarah was vrijdag helemaal opgetogen dat we na een ziekenhuisonderzoek gewoon weer thuis waren. Ze was bezorgd geweest dat haar kleine broertje misschien weer moest blijven. Zo zijn ze er dus behoorlijk mee bezig. De andere twee ook hoor.
Maar tot nu toe (nog) geen reden voor angst. Het oogonderzoek van afgelopen vrijdag was in orde, geen gekke dingen gevonden, en de kleine man bleek 250 gram gegroeid sinds zijn ontslag een week eerder. We hebben nog één onderzoek gepland staan en vlak voor de kerst weer een afspraak met de kinderarts. Morgen beginnen we met de fysiotherapie.

In de tussentijd doet Valentijn erg zijn best. En hij verandert elke dag. Was hij eerst nog een rustig jongetje dat vooral om zich heen kijkt. Inmiddels is het een ondernemende, enthousiaste deugniet die steeds nieuwe dingen ontdekt. Héérlijk! Volgens mij vindt hij het geweldig om meer energie te hebben. Nu maar hopen dat hij de extra calorieën niet allemaal weer opgebruikt met zijn capriolen ;-)

Tussendoor ben ik weer aan het werk gegaan, heb ik een paar uurtjes heerlijk met vriendinnen getut (knabbelvisjes, massagestoel en heerlijke lunch mmmmm) en heb ik mijn bijdrage aan de groeps-/kerstknuffel van Lynda geleverd. Zó leuk om iets verrassends voor een ander te doen. Ik hoop dat 'ze' mijn bijdrage kan waarderen. Hopelijk heb ik snel ook weer wat meer tijd voor een rondje in blogland...

Tot gauw!

Liefs,
Nanna

We zijn weer thuis

(Dit stukje is na 00.00 uur geschreven)
Jaaaa, we zijn thuis!!!!

Donderdag wees nog niets erop dat we vandaag naar huis mochten, maar vanmorgen (vrijdag) had de arts goed nieuws voor ons. We mochten naar huis. Niet alleen voor een weekendverlof, maar gewoon lekker naar huis. Hij vroeg nog of ik het zag zitten om met Valentijn naar huis te gaan. Ja wat denk je, natuurlijk!! Ze hebben op de kinderafdeling goed voor de kleine man gezorgd, maar ik ben blij dat ons gezin weer compleet is.

Valentijn was vanmorgen gelukkig weer gegroeid (gisteren namelijk toch weer afgevallen) en thuis mag hij verder groeien. De rest van de onderzoeken (er volgen er nog twee) en de terugkoppeling van de reeds uitgevoerde onderzoeken gebeurt poliklinisch. De onzekerheid duurt nog even voort, want de uitslag van het DNA-onderzoek wordt bijvoorbeeld pas over drie maanden verwacht pffff. In de tussentijd concentreer ik mij op zijn groeien en parkeren we de overige zorgen zoveel mogelijk ergens diep van binnen.

Bij thuiskomst eerst maar eens uitgebreid geknuffeld met mijn andere lieverds. Daarnaast is het wennen om na 9 dagen weer thuis te zijn. Gek eigenlijk hoe snel je toch aan zo'n situatie went. Het is niet zo dat ik de kinderafdeling mis, nee echt niet, maar ik heb wel moeite met de omschakeling en de drukte hier. Ik was ook zo gefocused op Valentijn en ik hoop dat de groei zich thuis voortzet. Komt wel weer goed, hoor.

Wij gaan nu lekker genieten en zondag fijn Sinterklaas vieren.
Bedankt voor jullie lieve berichten en steun en alvast een fijn weekend!

Liefs,
Nanna

Nog steeds in het ziekenhuis

Helaas, we zijn nog niet thuis.
Ondanks dat de verpleging heel lief is voor Valentijn (en mij), en ondanks dat het natuurlijk wel goed moet blijven gaan met ons kleine mannetje, wil ik gewoon naar huis :-( Ik heb heimwee naar de rest, en niet zo'n beetje ook. Maar ik laat mijn dappere jongen natuurlijk ook niet alleen. Nog even doorbijten dus...

De afgelopen twee dagen was Valentijn gegroeid, maar vanmorgen helaas weer afgevallen. Gelukkig heeft de dokter aangegeven naar de groei over een aantal dagen te kijken en zijn we niet direct weer terug bij af. De arts wil echter nog steeds niet zeggen of we met Sinterklaas (in ons geval zondag) thuis zullen zijn. Dat hangt van de komende dagen af. De speciale melk is al wel bezorgd, dus ook thuis zijn we voorbereid ;-)

Verder is het nog steeds spannend.
Er zijn allerlei onderzoeken gedaan naar enge ziektes en er staan nog een paar onderzoeken gepland. Manlief regelt de boel thuis, dus sta ik er hier tijdens de gesprekken alleen voor. En dat valt niet altijd mee. Zeker niet als de meest enge termen over tafel gaan.
Daar heb ik het nog het moeilijkst mee. Vorige week ging het nog alleen om groeien (in gewicht) en nu worden er allerlei dingen bijgehaald. Ik ben zo bang dat het mis is. Ik voel mij moe, mijn lijf is van slag en het einde is nog niet in zicht.
Ach, het is laat, er is vandaag een hoop gebeurd en ik slaap slecht. Logisch dat het even niet wil.
Morgen weer een nieuwe dag, dan wordt het vast beter...

Op de kinderafdeling

Sinds vorige week woensdag bivakkeren Valentijn en ik op de kinderafdeling van het ziekenhuis in Delft.

Volgens mij heb ik al eerder aangegeven dat ik mij zorgen maakte om zijn groei.
Na maanden tobben kwamen we vorige week woensdagmorgen dan eindelijk bij de kinderarts. Op basis van de door ons bijgehouden gegevens (gewicht en voeding) en de eigen waarnemingen van de kinderarts werd uiteindelijk besloten dat ons kleine mannetje 's middags opgenomen moest worden.
Ondanks al onze goede zorgen (want aan de hoeveelheid aangeboden voeding lag het niet) groeide Valentijn alleen in de lengte en met zijn hoofdje, maar bleef zijn gewicht achter, waardoor hij ineens de indicatie "serieus ondervoed" kreeg. Daarnaast loopt hij in zijn motorische ontwikkeling twee maanden achter, maar dat kan ook aan het gebrek van kracht in zijn lijfje liggen. Behoorlijk confronterend allemaal, maar tegelijk ook wel fijn dat andere mensen mijn/onze zorgen deelden. Klinkt misschien raar, maar nu wordt er eindelijk actie ondernomen en kunnen we/ze hem hopelijk helpen...

Inmiddels zijn we een aantal dagen verder en zijn er allerlei onderzoeken uitgevoerd. De meest voor de hand liggende oorzaken zijn nu uitgesloten en helaas zoeken ze nu naar complexere oorzaken. We wachten dus nog steeds met spanning af.
Het goede nieuws is wel dat hij sinds vanmorgen, dankzij de verrijkte voeding die hij hier krijgt, eindelijk is gegroeid. En hoewel de artsen benadrukken dat we de oorzaak van zijn groeiachterstand nog steeds niet weten, ben ik superblij met deze groei van 105 gram! Een klein zonnestraaltje tussen alle zorgen door. En als ik zo zie welke patiëntjes hier nog meer liggen, kan het nog veel en veel erger, dus mag ik niet klagen hoor.

Ons kleine mannetje doet het verder heel goed. Hij is vrolijk, alert en supernieuwsgierig. En nu ik op deze manier heel veel tijd alleen met hem doorbreng ga ik hem nog beter kennen dan ik al deed. En dat is ook fijn. Je moet het tenslotte maar positief blijven bekijken, toch?

Hopelijk kan ik gauw melden dat we weer lekker thuis zijn. Hopelijk ook nog op tijd om zijn eerste Sinterklaasfeest thuis te vieren....

Drie jaar

Het gemis zal altijd blijven
De lege plek, het doet zo'n pijn
In gedachten en in ons hart
Zal jij altijd bij ons zijn
We missen je

Na drie jaar wordt het gemis alleen maar groter.
Zoveel dingen die je niet meer meemaakt, maar gelukkig ook veel mooie herinneringen.
Ik ga door en probeer mijn kinderen mee te geven wat ik van jou heb geleerd.

X

Lekker een dagje tut(t)(z)en

Gisteren was een dag waar ik al een tijdje tegenop zag.
Een dag vol trieste herinneringen. Ik wilde alles anders doen, ik wilde weg. En zeker geen intocht kijken, want dat deed ik drie jaar terug ook, totdat alles op zijn kop stond. Mijn zus gebeld. Zij herkende het gevoel. Was wel even fijn om het samen te bespreken. En wat fijn dat we uiteindelijk toch weer een manier hebben gevonden om met elkaar te zijn, na alle strubbelingen van een tijd terug.

Gisteren zou alles ook anders zijn.
Na lang twijfelen (van mijn kant) gaf manlief gisteren aan dat hij het thuis allemaal wel zou regelen. Snel aan mijn vriendin gevraagd of ze zin had om met mij mee naar Harderwijk te gaan. Ik wilde zó graag weer eens bij Guido en Ilse langs om met eigen ogen hun mooie nieuwe winkel te bekijken.
Gelukkig wilde M. wel mee, dus net na de middag in de auto, op naar Harderwijk. Het was zo'n 1,5 uur rijden, maar de tijd vloog want we kletsten honderduit. En met onze 'Suus' (ipv 'Tom') als gids zijn we er ook nog gekomen ook ;-). Het rijden viel mij alles mee, want ik ben meestal niet zo'n held.
Wat was het toch leuk om even samen op pad te zijn. Zo zonder kids gebeurt ons niet vaak merkten we allebei op. En toch ook wel benieuwd hoe onze mannen het thuis zouden doen ;-)

We hadden de Hondegatstraat al snel gevonden en er waren nog meer leuke winkeltjes te vinden, dus ook nog wat leuks voor Valentijn meegenomen.
Daarna snel door naar Tutze Store. Wat is het geweldig mooi geworden!! En wat ben ik blij (mijn lief eigenlijk) dat ik niet om de hoek woon, want mijn portemonnee zou leeg lopen bij al dat moois...echt.
We hebben eerst uitgebreid rondgekeken en werden boven op een heerlijke cappuccino en een appelbeignet getrakteerd. Nou, daar waren we na die lange rit wel aan toe (mijn dieetplan maar sterk onderdrukkend). En ondertussen vrolijk verder kletsend.
Opeens stonden Ilse en Guido boven. En weet je, ze herkende mij gewoon nog. Terwijl onze vorige ontmoeting mei 2010 was. Wat een geheugen en wat was het weer gezellig. Ik hoop dat ik niet teveel onzin uitgekraamd heb, want stiekem vind ik het toch wel eng om bloggers irl te ontmoeten. Ik lijk soms voor anderen wel relaxed, maar ben soms echt een tut en zo onzeker als wat. Terwijl Ilse gewoon een schat is en supergezellig. Ik ben diep onder de indruk wat zij en Guido in zo'n korte tijd voor elkaar hebben gekregen *diepe buiging*. Mocht je een keer in de buurt zijn, dan moet je hen zeker eens een bezoek brengen..

Later ontmoette ik haar ook nog in de winkel. Bij het noemen van haar vorige blog ging er wel een belletje rinkelen en meende ik haar vorig jaar ook tijdens de fair ontmoet te hebben, maar ik herkende haar zelf niet. Vanavond heb ik haar blog eens opgezocht en snapte ik waarom ik haar niet herkende. Wat een metamorfose. Ongelooflijk. Ik vind het zó knap. Ik moest alleen een beetje geheimzinnig doen over mijn blog, want M. wist pas vlak daarvoor dat ik een blog bijhoud en ik had haar de naam niet verklapt ;-)

Uiteindelijk hebben M. en ik onze keuze gemaakt en allemaal mooie dingen meegenomen. Morgen tussen alle afspraken door alles rustig een plekje geven...
Na het verplaatsen van de auto (de parkeergarage zou al om 17.30 uur dicht gaan...) hebben we nog heerlijk gegeten bij Hertog Karel. En vooral nog veel meer gekletst. Je zou denken dat we elkaar nooit spreken zeg ;-) En dat terwijl we elkaar wekelijks zien en tijdens mijn nieuwe verslaving (dankzij M.) wordfeuden veelvuldig chatten.
Op de terugweg naar de auto hebben we ons vergaapt aan alle mooie huizen die we onderweg zagen (hopelijk niet al te opvallend hahaha) en na een gezellige terugrit heb ik haar weer thuis afgezet, in de veronderstelling dat het al veel later was dan 20.30 uur.

Wat een dag zou zijn waar ik tegenop zag, werd een dag vol gezelligheid, vriendschap, verwennerijen, lieve mensen, warmte en tijd voor mijzelf.

Teleurgesteld...

Even een korte vraag tussendoor, want ik weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet...
Met regelmaat bestel ik allerlei dingen online.
Van kleding tot schoenen, van boeken tot woonspullen, van sportspullen tot verjaardagscadeautjes enz.
Wel zo makkelijk met een druk leven en dito gezin.

Tot nu toe ging dat online shoppen eigenlijk altijd wel goed. De spullen kwamen heel en meestal op tijd aan en het komt maar sporadisch voor dat ik iets terug moet sturen. En wat is het soms een feest om de dingen uit te pakken. Sommige winkeliers besteden heel veel aandacht aan de verpakking en wat voelt het dan als een verwennerij om iets te ontvangen en uit te pakken. Zelfs als je al weet wat erin zit ;-)

Ook het verzenden via mijn eigen webwinkel gaat altijd heel voorspoedig. Ik probeer de bestellingen altijd zo leuk mogelijk in te pakken en zo snel mogelijk te verzenden, want ik weet uit ervaring hoe je met smart op je spulletjes zit te wachten.

Bijna vier weken geleden heb ik weer een aantal dingen online besteld. Manlief zat met oudste heerlijk te genieten in het warme Barcelona en ik vond dat ik in mijn uppie en met dat strenge dieet wel iets voor mijzelf mocht regelen. Oké, het werd wel iets meer dan 'iets' ;-)
De bestellingen kwamen keurig op tijd binnen, op één na...
En dat vind ik nou zó jammer.

Ik wacht al bijna vier weken op mijn pakje uit het Hoge Noorden, maar ondanks emails, een berichtje in het gastenboek (dat werd verwijderd), een voicemail en twee telefoontjes van mijn kant werden er wel beloften gedaan, maar heb ik nog steeds niets ontvangen :-( Terwijl ik wel keurig binnen twee dagen heb betaald.

Ik vind het ook helemaal niets voor haar. Ik heb namelijk al veel vaker bij haar besteld en met veel succes en plezier. Afgelopen zomer ben ik zelfs vanaf ons vakantie-adres in Drenthe helemaal naar haar toegereden en vond ik het zo'n gezellige meid met een superleuk winkeltje. En dan nu zoiets.
Ik ben behoorlijk teleurgesteld en weet even niet meer wat te doen...
Vind het zó jammer en wil natuurlijk nog steeds mijn spulletjes ontvangen.

Hoe zouden jullie dit aanpakken...?

B.A.M.

Bewust Alleengelaten Moeder.
Hmmmm, in tegendeel.
Maar zo voel ik mij wel eigenlijk.
Manlief en Jasper zijn zaterdag voor vier dagen naar Barcelona vertrokken. Helemaal leuk natuurlijk en ik gun het ze van harte. Sterker nog, het idee kwam zelfs van mij. Volgens de korte sms-jes die we tot nu toe ontvangen hebben ze het geweldig naar hun zin. Good for them. Echt!

Aan de andere kant betekent dit dat ik nu alleen thuis ben met de rest.
Normaal gesproken geen probleem. Ik ben wel wat gewend. En dit is niet de eerste keer dat ik er voor een paar dagen alleen voor sta met een baby in het gezin.
Het is wél de eerste keer dat ik dit doe terwijl ik aan het lijnen ben. Niet de beste timing, dat geef ik toe, maar ik wilde gewoon niet langer wachten. Die extra kilo's moeten er toch een keer af en dat gaat niet vanzelf.
Ik volg sinds vorige week een erg streng dieet, maximaal 500 cal. per dag. En dat is niet veel als je de hele dag in touw bent :-( Ik ben van slag, erg moe, voel mij slap, ben kribbig en heb last van huilbuien. Leuke moeder hè :-( De kids zijn ook van slag. Zelfs kleine Valentijn voelt dat er iets niet gewoon is, dus we botsen allemaal behoorlijk.
Gisteren was ik van 6.00 tot 23.00 uur in touw, waarna eindelijk iedereen sliep. Vandaag lagen de meiden en Thijmen om 19.30 uur op bed en heb ik even tijd met Valentijn genomen, die nu ook lekker ligt te slapen.
We hebben met elkaar gekibbeld, we hebben met elkaar gehuild en aan het einde van de dag hebben we elkaar een grote knuffel gegeven en gezegd dat we het morgen anders gaan doen.

Nu maar hopen dat al dat geren en gestress ertoe leiden dat ik woensdag (weegmoment) in ieder geval een paar kilo lichter ben. Levert het in ieder geval nog iets op...

Morgen hoop ik op een droge herfstdag.
Kunnen we met z'n allen even uitblazen in het bos.
Tot die tijd heb ik mij getroost met een bestelling bij Hennie en bij Ilona ;-)

(O ja, waar die titel dan op slaat? Het voelt soms alsof ik er alleen voor sta...
Tuurlijk, gisteren is Sarah door vrienden naar de hockey en weer thuis gebracht en heeft mijn schoonmoeder de schaatsles voor rekening genomen, terwijl ik de boodschappen, het huishouden en de 10 wasbeurten regelde. Mijn schoonvader bracht de meiden gisteren vóór het eten thuis. Ik voelde mij als een dweil en zag er waarschijnlijk ook zo uit. Waarop hij uitbracht dat ik vast wel erg moe was en het vast een behoorlijke opgave was, gevolgd door een "Nou, succes hè" en de deur uitging.)